Roodkapje

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Roodkapje terwijl ze net haar kapje afdoet.

Liesje leerde Lotje lopen langs de lange lindenlaan...[bewerken]

Roodkapje was een klein lief meisje dat geboren werd uit haar moeder na 9 maanden verbleven te hebben in Hotel Uterus. Haar vader Ruprecht had haar moeder Liesje verlaten om verloren tijd in te halen en 'zichzelf te vinden' ergens in het Indische. Dit gebeurde na een lang gesprek van vermeende vreemdgang en scheve schaatsen van een deur-aan-deurbezorger met Liesje. Roodkapje was in potentie een geliefd bastaardkind. Ze kreeg de naam 'Lotje' (omdat Ruprecht een winnend lotje gekocht had op de dag van haar aankondiging). Al gauw werd Lotje door iedereen Roodkapje genoemd, omdat ze steeds een rood kapje droeg (zo viel ze in het donkere bos op en konden jagers haar niet verwisselen met ander tweebenig jachtwild)! Roodkapje had een actieve jeugd omdat ze altijd het lievelingetje favoriete onderwerp van de juffrouwen en grootmoeders was, en ze werd gepest anders bekeken door de kindertjes in het dorp (niet in het minst vanwege haar woonplek aan de bosrand en dus afgesproken beschavingsgrens). Desalniettemin was Lotje een braaf kind en leerde Liesje haar, net als iedereen, lopen langs de lange lindenlaan, waar oma woont. Maar Lotje wou niet lopen, dus liet Liesje Lotje staan. Dit moment was ze een grote kleine meid geworden. Voortaan liep Lotjes oma Aline met haar mee en klonk er door de straten en het bos: Aline leerde Lotje lopen...

En toen werd roodkapje een tiener...[bewerken]

LetterT1a.jpg
oen Roodkapje naar de middelbare school ging, veranderde ze haar looks hélemaal en rebelleerde, zoals dat een puber betaamt! I.p.v. een rood kapje, droeg ze nu afwisselend een zwart, een groen of een kakibruin kapje (wat bostochten er helemaal spannend op maakten in het drukke jachtseizoen), maar toch bleef ze voor iedereen gewoonweg Roodkapje(namen verander je nu eenmaal niet vlug, denk aan Armandus De Jonghe, 111 jaar)). Haar puberstreken werden dan ook niet weinig besproken in het dorp. Ze had nog steed te weinig vrienden die haar ontluikende, maar onopgemerkte, karakter serieus namen.

Ze was blond, best knap, rondborstig (F-cup of iets dergelijks, wat past bij haar lijf) en vooral altijd-hitsig niet bezig met preutsheid, waardoor ze uiterlijk goed in smaak viel bij de meeste jongens en sommige meisjes. Maar op een dag kreeg ze ruzie met haar beste vriendin en toeverlaat, maar desondanks vaak onbeschofte, Sneeuwwitje. Dit meisje was immers een ravenzwarte en ivoorwitte schoonheid. Sneeuwwitje had geen melk nodig om er mooi wit uit te zien. Kortom Roodkapje was niet knap genoeg om als "Roodknapje" door het leven te gaan, zonder gewezen moeten te worden op aanpassingen, door onbekenden haar onwaardig. Roodkapje neukte deelde al een tijdje intimiteiten met een überpopulaire jongen, namelijk prins Prins van den Witten-Paerdt. Maar prins Prins ging op een dag met Sneeuwwitje lopen op reis, en ze verdwenen met de Noorderzon, niemand weet waarheen... (je kan de Zon in het Noorden vaak niet meer vinden, sinds ze dan al onder is). Er wordt gefluisterd dat ze gevlucht zijn tot achter de zeven bergen en zeven dwergen houden om als slaaf mede-eigenaar voor hen te werken in de mijnbouw, maar niemand weet of het écht waar is, dan wel helemaal verzonnen. Roodkapje was ongelofelijk kwaad op Sneeuwwitje en haar Prins (hun maaltijd was koud geworden toen ze niet op tijd terug bij Roodkapje waren op het afgesproken tijdstip),ze liet het maal staan en dat werd zo zuur als de (groot)moedermelk van haar oma en op den duur helemaal dik, ze had yoghurt uitgevonden. Haar haren werden bijna grijs van het geïrriteerde wachten, en ik vermoed dat ieder onder jullie wel weet dat de lichtste van alle grijstinten het vosroze is. Daarom noemde men Lotje nu Roodkapje met de Roste krullen, de meest meedogenloze, op wraak welluste teef vroeg-oude jongedame van het dorp. Ze was het wachten dus beu en kwaad op haar vroegere vrienden. Na dit droeve gebeuren had Roodkapje gezworen nooit meer een vriendje te willen en werd later uit droefheid een trieste heks vrouw die appels kweekte en met wolven sprak als ware het grootmoeders.

Haar dood[bewerken]

Roodkapje pleegde zelfmoord toen zij 18 jaar en 11 maanden oud was, zo'n 4 jaar nadat het sneue voorval met Sneeuwwitje. Ze had net haar grootmoeder gevonden en daar was ze van aangedaan. Haar leven leek zinloos nu ook zij de ruimte verliet voor het eeuwige liggen. Eerst probeerde zij zichzelf op te hangen, daarna stak ze zichzelf in brand, schoot ze een kogel door haar hoofd, sneed haar polsen over, stak zichzelf nogmaals in brand, deed een poging zich te verdrinken, en stak zichzelf weerom (gaap) in brand.

De enige hoop was op een hereniging met prins Prins, op wie ze nog steeds over haar oren was. Haar volharde zelfontneming werd namelijk mentaal goedgekeurd door een rotsvast overtuigd zijn in het reïncarneren van doden na hun heengaan. Ze dacht een slim kind te worden, geboren uit Sneeuwwitje, zodat ze prins Prins, Hààr Prins terug zou kunnen zien en voor zich zou kunnen winnen.

Haar wanhopige zelfmoordpoging lukte uiteindelijk toen ze 'Heb je even voor mij' van Frans Bauer opzette (zulke liederen hebben er al meer op hun geweten), maar op het laatste moment kon een jager haar nog reanimeren. De jager probeerde het verhaal aanvaardbaar te maken door te laten uitschijnen dat een zekere Wolf de Boosere hier voor iets tussen zat, een gezocht kannibaal. Die jager kwam eigenlijk roodkapje zeggen dat Sneeuwwitje gevonden is en van een appel had gegeten, maar nog leefde dankzij prins Prins. Roodkapje was blij te vernemen dat alles goed gaat en zond een paar appels en ander fruit uit haar tuin,voor spoedig herstel en om alles weer bij te leggen. Desalniettemin stierf Roodkapje nog op haar 27ste in verdachte omstandigheden en werd ze een lid van de club van 27. Niet lang daarna raakte Sneeuwwitje zwanger. Aangezien er nog geen eensluitend verband gelegd is tussen overlijden en reïncarnatie, zullen we niet weten of ze in haar opzet is geslaagd. Over de kroost bij de Sneeuwwitjes weten wij verder ook niet veel te vertellen dan wat er hier staat.

De Geruchten:[bewerken]

Er bestaan vele legendes over Roodkapje, omdat iedere afgewezen minnaar zo kapot van haar was, dat hij (of zij) er een verhaal over schreef om daarna zelfmoord te plegen. Deze verhalen zijn echter allemaal verzonnen. Het bovenstaande is de enig ware geschiedenis. Zie:

  • Het sprookje van Roodkapje - door W.A.R. Hooft
  • Ik, Jan Cremer en Roodkapje - door Jan Cremer
  • Mijn zus en Ik- door Roodknaapje
  • Rooie Oortjes- door Sneeuwwitje

zie ook:[bewerken]