Opera

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
! Aandacht ! Aandacht ! Aandacht !
Deze pagina bevat persoonlijke voornaamwoorden die
met de letter "g" beginnen, en daarenboven opgenomen zijn
in moeilijke zinnen zoals deze hier, en de volgende.
Indien gij op dit ogenblik lijdende zijt aan hoofd-
of andere pijnen, dan vindt gij de uitgang
HIER.


Bouncywikilogo.gif
Voor de uilskuikens die de afgelopen eeuwen onder een rots hebben gelegen zonder krant of Twitter, heeft Wikipedia ook een artikel over: Opera.
Het schilderij dat aanleiding gaf tot de allereerste opera.
Nog liever Opera dan Firefox!
~ Bill Gates over opera.

Opera is een immens populaire cultuurbeleving waarbij een groot aantal eensgezind misleide mensen samen gedurende een aantal uren zitten te doen alsof zij het gebodene waarderen. Dit eeuwenoude misverstand berust op twee pijlers der menselijke aard: de prijs van het toegangskaartje, en de angst om bij de evennaaste voor onwetend door te gaan. Maar hoe heeft het met de mensheid zo ver kunnen komen?

Inhoud

[bewerken] De prijsvraag

Zo dadelijk volgt een beknopte geschiedenis van het fenomeen "opera", maar eerst wordt hier toch nog eventjes de prijsvraag aangehaald. Ze is even oud als het begrip "opera", en wordt als volgt geformuleerd:

Moet opera beschouwd worden als slecht gezongen toneel, of als slecht geacteerde zang?

Op deze vraag is nooit een afdoend antwoord gevonden, en wel om de eenvoudige reden dat opera een zó precies uitgebalanceerde cultuuruiting is, dat beide mogelijkheden voor 100% vertegenwoordigd zijn. Wiskundig gezien is een accuraatheid van 200% niet goed te praten, maar in Cultuur kan dit wél.[1]

[bewerken] Ontstaan

Pepijn de Korte tijdens de korte maar gênante pauze.

De opera is in de VIIIste eeuw na C. ontstaan aan het hof van Pepijn de Korte, toen deze een lompe manœuvre trachtte te camoufleren om geen gezichtsverlies te lijden tegenover zijn gasten en hovelingen.

[bewerken] Een hamer, een spijker en een schilderij

Een Italiaans diplomaat had deze Franse Frankische Merovingische koning een schilderij cadeau gedaan, waarop een geheimzinnig glimlachende dame stond afgebeeld. Aangezien Vroeg-Middeleeuwse paleismuren doorgaans een nogal kale aanblik boden, of in het beste geval volgehangen werden met muffe tapijten, kwam zo'n kleinood wel van pas. Pepijn stond immers bekend als een verfijnd kunstliefhebber, en nu kon hij die reputatie eer aandoen. Hij liet een hamer en een spijker brengen en toog, tegen het advies van zijn raadgevers in, aan het werk.

[bewerken] Twee linkerhanden

In zijn nopjes als hij was met deze cultuurmanifestatie, begon Pepijn, die graag zong, maar dat even muzikaal deed als de doorsnee ophaalbrug, de hit van die eeuwen[2] te zingen. Het was een prachtige aubade, getiteld "Hebt gij even voor mij?", in de XXIste eeuw nog eens opgefrist door een Laaglandse volksvermaker. Echter, aan het einde van de eerste strofe ontglipte de hamer hem, en aangezien hij het schilderij redelijk hoog wou bevestigen, landde het instrument op zijn hoofd. Om zijn hofhouding en Italiaanse gasten voor te houden dat dit alles erbij hoorde, paste Pepijn, na een korte pauze, de tekst van het lied aan. Hij ging zelfs zo ver dat hij de ongelukkige manoeuvre aan het einde van de tweede strofe nog eens overdeed. Van een derde strofe zag hij af, en hij werd haastig naar zijn bed gedragen, waar hij spoedig overleed. De tijd van zijn zoon Karel de Grote was aangebroken, maar dat is een ander verhaal. Voor de echte vorser reproduceren wij hier Pepijns tekst:


Tralalalala, tralalalala
Ik kwam u tegen, Ikea.
Gij waart verlegen, Ikea.
Maar 'k ga niet klagen, Ikea,
Want ik wil u wat vragen, IkeaAAAAH!

(korte maar gênante pauze)

Hebt gij even voor mij?
Zijt gij zaterdag vrij?
'k Heb een hamer voor u,
't Is een echte grand cru.
Ga nu even opzij!
Hebt gij even voor mij?
Zijt gij zaterdag vrij?
Deze dans vond ik uit
Zonder vedel of fluit,
'k Doe een danspas erbij!

(Instrumentaal tussenstukje met benenhuppelende, builwrijvende en handenwringende bewegingen)

Tralalalala, tralalalala
'k Ga zonder vrezen, Ikea
D'handleiding lezen, Ikea
Gaan wij ons schamen, Ikea
Om te knutselen samen, IkeaAAAAH?

(korte maar noodzakelijke pauze, om te doen alsof de vorige pauze en bijhorende manoeuvre óók deel uitmaakten van het lied)

Hebt gij even voor mij?
(etc...)

[bewerken] Mode en slaafse hovelingen

Pepijns list slaagde buiten verwachting. Niet alleen legde niemand het verband tussen de hamerlandingen en zijn overlijden, bovendien meende men de aanzet tot een nieuwe cultuuruiting herkend te hebben, en begon men het gebeurde te imiteren. Niet met een hamer, maar met andere voorwerpen, want zó gek waren de mensen in die tijd nu ook weer niet. Complete verhalen, het ene al onwaarschijnlijker dan het andere, werden zo gebracht, en men begon zich na een tijd af te vragen of de uitvoerders nu slecht acterende zangers of slecht zingende acteurs waren. De prijsvraag, inderdaad. De bovenvermelde Italiaanse gast nam het idee van het zingend en dansend uitbeelden van een tekst mee naar zijn geboorteland, en daar raakte het ook meteen verspreid. Het duurde echter tot diep in de XVIIde eeuw eer het genre de naam kreeg die bovenaan dit artikel prijkt.

[bewerken] Naamgeving

Het was te danken aan een uit Pepijns originele (en eenmalige) voorstelling overgenomen element, dat de opera zijn naam kreeg. Men had namelijk de traditie in ere gehouden om een strofe te laten eindigen op een langgerekt "AAAAAAAAAAAA", eventueel modulerend over verschillende tonen. In de loop van de XVIde eeuw werd daar zelfs een technische term voor bedacht: de ""vocalisa", naar een schilderij van een jong maar veelbelovend Italiaans schilder die een geheimzinnig glimlachende dame had geportretteerd. Het schilderij riep herinneringen op aan het kunststukje dat de onfortuinlijke koning eeuwen eerder aan één der muren van zijn paleis had willen hangen. Een populair "zang-, acteer-en dansstuk", zoals het genre tot dan toe zeer omslachtig genoemd werd, bevatte het woord "operatie" aan het einde van een strofe, en het feit dat de zanger-acteur-danser na de lange "AAAAAAAAAAAA" nog een komisch "tsjie!" toevoegde[3], had tot gevolg dat het woord "opera" definitief aan dit genre bleef kleven.

[bewerken] Een onontkoombaar verschijnsel

"It ain't over till the fat lady sings" :ook Engelsen dragen hun steentje bij tot onwaarschijnlijk operawerk.

De prijsvraag bleef, en hoewel niemand deze dingen eigenlijk graag hoorde of zag, werd het als een sociale must beschouwd om er minstens één per maand bij te wonen. De koninklijke voorgeschiedenis was daar niet geheel vreemd aan. Maar zelfs gerenommeerde componisten voelden zich geroepen om muziek voor dergelijke ondingen te schrijven, en gebruikten daarvoor zonderlinge verhalen, geschreven door even zonderlinge schrijvers.

[bewerken] Personages

Zo zag de mensheid een reeks kleurrijke doch bijzonder ongeloofwaardige personages defileren in al even kleurrijke en ongeloofwaardige omstandigheden:

  • Een Sevillaanse kapper die uitsluitend Italiaans spreekt.
  • Een vogelvanger die op zoek is naar een levenspartner, en eeuwig trouw belooft aan een oude vrouw, die in een jonge vrouw verandert.
  • Een stomme Napolitaanse die brave Belgen tot opstand aanzet.
  • Een Spaanse soldaat die smokkelaar wordt om aan een vrouw te geraken en haar dan doodsteekt.
  • Een rokkenjager die zijn avondmaaltijd met een standbeeld deelt en dan door zijn ondankbare gast in het hellevuur gekieperd wordt.

Hoe gekker hoe liever, en de arme dienstdoende regisseur kon het allemaal maar behoorlijk in scène zetten, of dat tenminste proberen.

[bewerken] Componisten

Sinds Pepijn de Korte voelt elke componist zich verplicht om minstens één opera te schrijven. Deze wordt doorgaans nooit uitgevoerd, maar de eer is dan toch gered en zoiets oogt mooi in een curriculum vitae. Sommige componisten drijven echter de grap zo ver, dat ze niet alleen meer dan één opera schrijven, maar zelfs theaterdirecteuren weten te overtuigen om deze uit te voeren. De bekendste van deze uitslovers zijn:

[bewerken] Verplichte ingrediënten

Een opera dient een aantal bestanddelen te bevatten zonder dewelke er sprake kan zijn van welke vorm van amusement of tortuur ook, maar niet van opera. Laat u niet bedotten: weiger elk toegangsticket tot een spektakel dat als "opera" aangeprezen wordt, maar niet op z'n minst de onderstaande elementen bevat. Beter nog: vermijd elk contact met het verschijnsel "opera". Postzegels verzamelen kan ook leuk zijn, en sinds de bloei van e-mail en koerierdiensten allerhande worden postzegels zó zeldzaam, dat ze eindelijk als volwaardige verzamelobjecten beschouwd worden.

[bewerken] Ouverture

Een opera wordt feestelijk geopend, zoals dat ook gebeurt met nieuwe openbare gebouwen, zoals gevangenissen, psychiatrische instellingen en scholen. Het grote verschil zit hem in het totale gebrek aan interesse vanwege de aanwezigen, muzikanten inbegrepen, die van het lawaai gebruik maken om zich ongestoord te goed te doen aan diverse versnaperingen. Aangezien er op dat ogenblik tóch niks te zien is op het podium (het orkest bevindt zich immers in een lager gelegen orkestbak), kan men ongestraft rechtstaan om een later binnenkomend lid van het gezelschap aanwijzingen te geven omtrent de juiste zitplaats, en de juiste weg daarheen. De enigen die goed opletten tijdens de ouverture, zijn de muziekcritici. Een gemiddelde ouverture is immers vaak niet meer dan een medley, een potpourri van melodietjes die later, met enig geluk, in het verloop van de voorstelling in meer uitgebreide vorm terugkomen. Een ervaren muziekcriticus die goed naar een ouverture luistert, weet hoe laat het is, en kan nog op een comfortabel tijdstip huiswaarts keren, om daar, of in een gezellige tapperij, zijn artikel te schrijven.

[bewerken] Pauze

Een opera zonder pauze is geen opera, maar een misdaad tegen de menselijkheid. Tijdens de pauze maken attente toehoorders hun buren wakker, zeer tot dier ongenoegen, en gaat het hele gezelschap iets drinken. Na de pauze telt de toneelknecht voor de tweede keer het aantal aanwezigen, en aan het verschil wordt het succes van de voorstelling afgemeten. Wanneer het aantal na de pauze groter is dan daarvóór, wordt het leger ingeschakeld. Dit gebeurt uiterst zelden, en de maatregel is eigenlijk een paniekreactie op het succes van "De stomme van Portici" in 1830, dat tenslotte aanleiding gaf tot de creatie van één der meest zonderlinge staten van Europa.

[bewerken] Dolk-, rapier- of degenstoot

Minstens één der personages moet aan zijn of haar einde komen door toedoen van een stoot met een blank wapen. Dit is doorgaans een dolk, maar degens, rapieren, tweedehandszwaarden, floretten, bijlen en slagersmessen zijn óók toegestaan. In Covent garden werd in 1903 tijdens het beroemde duel in Verdi's "Othello" een strijkijzer ingezet, en deze gedurfde interpretatie werd onthaald op luidkeels gejoel van operaliefhebbers die na de pauze teruggekomen waren, en hun geld terugeisten. De kachelpook die in 1965 in de Brusselse Muntschouwburg als dodelijk wapen werd gebruikt om de snoodaard in Mozarts "Don Giovanni" mores te leren, werd dan weer wél door de vingers gezien. In de pers werd er uiteraard met geen woord over gerept, omdat de vondst niet te voorspellen was aan de hand van de ouverture, het werktuig bij uitstek van de operarecensent. De fatale stoot geeft geen aanleiding tot bloeduitstorting of fractuur, zoals in het droeve leven buiten de opera, maar tot een aria.

[bewerken] AriAAAAAAA

Het bekendste element uit de opera is dus, inderdaad, de aria. Wanneer een lied gezongen wordt door iemand die verondersteld wordt stervende te zijn, maar nog wel over een goed functionerend stel longen blijkt te beschikken, dan noemen we dat lied een "aria". Wanneer dat lied uitzonderlijk slecht gezongen wordt, dan zegt men zulks niet zo brutaalweg (het is tenslotte een high-society cultuuruiting), maar oppert men dat het personage lijdt aan "malaria". Het is geen toeval dat ook het woord "aria" zich goed leent tot het toepassen van de eerder vermelde vocalisa: dit genre van entertainment is tenslotte gedurende meer dan een millennium verfijnd en gepolijst tot het subtiele folterinstrument dat wij nu kennen. Na de aria neemt de zanger of zangeres de bijhorende ovaties (of het boegeroep) in ontvangst, en gaat dán pas in een elegante houding op de grond (of op een bed, of in een sofa, al naargelang het budget) liggen, aldus het publiek te kennen gevend dat de dood van het personage is ingetreden. Voorwaar een meer geraffineerde manier dan de vaststelling door een arts in een kil ziekenhuis, of door een wetsdokter in een sombere goktent.

In China is de opelatieke ongeloofwaaldigheid wel het glootst!

[bewerken] Mogelijk ook aanwezig

[bewerken] De dood

Opera wordt pas leuk als er doden vallen. Opera’s zonder doden komen helaas steeds vaker voor. De komische opera is om te lachen, maar de tekst is tegenwoordig zo oubollig of de grap zo melig dat men vergeten is wanneer de grap valt en: óf op het verkeerde moment lacht, of maar niet lacht omdat men niet weet of men mag lachen en dan is er niet aan te ontkomen dat men aangegluurd wordt

Het is wel min of meer gebruikelijk dat degene, die met een blank wapen gestoken wordt, nog de tijd neemt een aria te zingen. Slechts zelden wordt de steek door de persoon zelf toegebracht doordat men in zijn eigen mes valt of zichzelf om zeep valt, overmand door wanhoop en emotie. Voorbeeld: de opera Mejuffrouw Vlinder van G. Puccini. De geen-touw-aan-vast-te-knopen-opera is een vorm van opera zonder begin of eind die sinds jaar en dag gecomponeerd wordt. Het publiek weet door de moeilijkheidsgraad niet waar het aan toe is en niet zelden zijn componist, librettist en regisseur ook de draad kwijt geraakt. Dit is vooral bij ‘moderne’ opera het geval. Toch slaat iedereen zich met goed moed door het optreden van het geval heen, achteraf vrolijk napratend hoe goed het was. Een niet zo opmerkzame bezoeker kan dan de idee krijgen dat hij de enige is die het niet begrepen heeft. In deze opera’s vallen meestal geen doden op het toneel maar ze worden door het publiek vaak gemeden als de pest zodat ze weer niet opgevoerd worden want met een lege zaal is de subsidie nog eerder op.

[bewerken] De verkleedpartij

In de komische opera valt nog wel eens een verkleedpartij te bewonderen. Helaas ziet men daar letterlijk geen bloot, men komt verkleed ten tonele. Omdat opera’s met verkleedpartijen in een hele andere tijd dan de losgeslagen onze zijn gecomponeerd, gelden andere zeden en gewoontes. De verkleedde persoon heeft meestal een broek aan terwijl deze een vrouw is. Dit moet je weten omdat tegenwoordig gebroekte vrouwen, behalve in gereformeerde en mormoonse omgevingen, vrij gewoon zijn. In de opera Der Rosenkavalier van de Oostenrijkse componist Richard Struisvogel veroorzaakt deze ‘Hosenrolle’ bij het tegenwoordige publiek veel verwarring: is Octavian een transgender, een lesbienne of is haar rok in de was?

[bewerken] Het applaus

Het publiek mag gedurende de opera een paar keer zittend applaudisseren:

  • Wanneer de dirigent opkomt en zijn paar haren boven de orkestbak uitsteekt: een beleefd applausje omdat hij op dat moment nog niet veel heeft gepresteerd.
  • Na de ouverture – als die er is – als bedankje voor het onderbreken van het praten.
  • Na iedere – als zodanig herkenbare – aria. Als een opera – waarvan er helaas vele zijn – geen aria’s heeft, kan met niet applaudisseren.
  • Na iedere geslaagde doodssteek door een wapen, geslaagde gifinname of sprong van een rots als aanmoediging voor de geleverde prestatie. Niemand dient zich erom te verwonderen dat de dode na de opera toch weer op het toneel staat: hij of zij krijgt nogmaals applaus.
  • Na iedere akte om aan de dirigent aan te geven dat de spullen voor de volgende akte kunnen worden klaargezet.
  • Na de pauze, dus vaak aan het begin van een tweede helft, als de dirigent weer opkomt. Het applaus dient dan wat luider te zijn om de dirigent aan te moedigen snel te beginnen zodat het gauw afgelopen is.
  • Na de slotmaten: men applaudisseert stormachtig en roept een aantal keren ‘bravo’ of men het nu goed vond of niet. Dit doet het gedeelte van het publiek dat achteraf zijn geld terugkrijgt van degenen die opdracht hebben gegeven tot dit applaus. Na enige tijd gaat men staan omdat men blij is dat het afgelopen is en de benen wil strekken. Sommige mensen die iets in de orkestbak of op het podium willen gooien – bloemen, fruit of blikjes bier - gaan ook staan omdat zittend gooien niet goed gaat.

Als dan de individuele zangers opkomen om hun applaus te ontvangen mag men ook ‘bravo’ of ‘boe’ roepen. Dit geschiedt vooral door het gedeelte van het publiek, de claque, dat achteraf zijn geld terugkrijgt van de zanger die het applaus voor zichzelf besteld heeft. Boeroepers die in opdracht van zanger A zanger B boe toeroepen krijgen ook vaak hun geld terug of een consumptiebon. Na enige tijd verlaat het oudste gedeelte van het publiek de zaal omdat het anders bij de garderobe zo dringen wordt. Het applaus zwakt dan af en dit is een teken voor de gordijnen om gesloten te blijven. Alleen na een uitvoering van Richard Wagner’s operatie Parsifal – die bij onze Oosterburen traditioneel op Goede Vrijdag wordt opgevoerd - blijft men zitten omdat na de tweede akte een broodmaaltijd wordt geserveerd.

[bewerken] Zitvlees

Het is verplicht voldoende zitvlees te hebben om een opera zonder het oplopen van decubitus te kunnen uitzitten. De directie van de schouwburg waar de opera plaats vindt is niet verantwoordelijk voor emotionele of fysieke schade die bezoekers ondergaan. Hier is dus sprake van eigen verantwoordelijkheid.

[bewerken] Het snoepje in verpakking

In opdracht van zanger A worden door enkele bezoekers tijdens een aria van zanger B knisperende snoepjes uitgepakt om zanger B uit zijn concentratie te halen. Dit gebeurt verspreid door de zaal als de muziek niet te luid klinkt. Het is gewoonte dat niet in het complot zittende andere bezoekers de snoepjesuitpakkers fronsend aankijken en zachtjes ‘ststststs’ roepen. De snoepjesuitpakkers worden geacht zich hier niets van aan te trekken. Een variatie op dit thema is de onderdrukte nies, hoest, kuch of rochel tijdens een aria.

[bewerken] Ballet

Sommige opera’s hebben een ballet dat de al niet vlotte actie verder onderbreekt. Ballet in opera werd geëist in Parijs omdat anders de plaatselijke troupe zonder voldoende werk zat. Daarom was het verplicht in Parijs ballet in een opera te vlechten anders maakte het opvoeren ervan geen kans.

De Italiaanse operacomponist Jozef Groen wilde ook graag in Parijs voet aan de grond krijgen maar zag geen brood in ballet. Als wraak componeerde hij voor zijn opera’s Don Carlo en I Vespri Siciliani balletten die bijna een half uur duurden zodat menig bezoeker na de opera de laatste tram naar huis miste.

[bewerken] Taalgebruik

De meeste opera’s zijn niet in het Nederlands. Dit komt omdatItalianen, Duitsers en in mindere mate Fransen het eerder hebben uitgevonden. Sommige operacomponisten vertrouwden het niet dat anderen teksten voor hen schreven of wilde de gage voor de tekstschrijver ook nog zelf opstrijken en schreven daarom hun eigen libretto. De teksten zijn voor moderne hedendaagse mensen niet meer te begrijpen. De antisemitische componist R. Wagner maakt het bv. zeer bont met het volgende: Wotan zingt in Die Walküre (aan het eind van de 12-urige voorstelling): Leb' wohl, du kühnes, herrliches Kind! - Du meines Herzens heiligster Stolz! - Leb' wohl! Leb' wohl! Leb' wohl! - Muss ich dich meiden, - und darf nicht minnig - mein Gruss dich mehr grüssen; - sollst du nun nicht mehr neben mir reiten, - noch Met beim Mahl mir reichen; - muss ich verlieren dich, die ich liebe, - du lachende Lust meines Auges: - ein bräutliches Feuer soll dir nun brennen, - wie nie einer Braut es gebrannt! - Flammende Glut umglühe den Fels; - mit zehrenden Schrecken - scheuch' es den Zagen; - der Feige fliehe Brünnhildes Fels! - Denn einer nur freie die Braut, - der freier als ich, der Gott!

Dat met boventiteling of in karaokebars alleen nog als volgt te begrijpen is: Ga je lekker, botergeile griet! - Jij, de meeste geile trots van mijn hart! - Drinken, drinken, drinken! - Zou ik jou links moeten laten liggen, - en je lekkere lijf niet meer mogen bewonderen? - Gaan we nog een keer samen met de cabrio langs de boulevard cruisen? - Of eens ergens een patatje scoren? - Moet ik jou kwijtraken aan een ander? - Ik hou van jou, en in mijn ogen - loopt het kwijl uit je mond (als je mij ziet)! - Als wij trouwen organiseer ik een feestje - dat heb je nog nooit meegemaakt! - Onze blikken zijn brandende sintels uit een vulkaan - zodat ik met mijn knots op jouw rots - iedere andere eikel die naar jou kijkt de ogen uitbrand! - Niemand moet het wagen - jou als mijn bruid te belagen - Want alleen een verstandshuwelijk - om jou naar Nederland te halen - kan ik niet verdragen!

[bewerken] Toegankelijkheid

De opera mag dan artistiek een weinig toegankelijk genre zijn, op het vlak van fysieke toegankelijkheid speelt dit genre een heuse pioniersrol.

[bewerken] Mindermobielen

Van oudsher is een opera-uitvoering gemakkelijk berijkbaar voor rolstoelpatiënten, door de systematische toepassing van de klasse "parterre" in de kaartjesverkoop. Wie enigszins vertrouwd is met de Franse taal verdeling snapt meteen waarom, en de overigen kunnen verdergeholpen worden met de vertaling ervan: "op de grond". Palindroomliefhebbers werpen dan weer op dat de parterretrap een vlotte bereikbaarheid verhindert, maar, geobsedeerd als zij zijn door hun hobby, verliezen zij de artiesteningang uit het oog. Indien pensioengerechtigde, ladderzatte en door de omvang hunner instrument gehinderde musici langs daar hun orkestbak ongeschonden kunnen bereiken, dan is dat voor een rolstoelpatiënt, langs dezelfde weg, een peulschil.

[bewerken] Slechthorenden

Omwille van de eerder aangehaalde beperkte artistieke toegankelijkheid van het operagenre, bestaat het publiek voor een groot deel uit slechthorenden. Om dezen toch de (dunne) draad van het gezongen verhaal niet te onthouden, worden, vooral in de aria's, de belangrijke mededelingen tussen de drie en de twaalf maal herhaald. Wanneer het aantal herhalingen van de boodschap het dozijn overstijgt, dan betekent dit dat de zanger zijn tekst kwijt is, of dat de dirigent met zijn orkest in een zogeheten "lus" is terechtgekomen, een valkuil waarin al menig orkestleider zijn carrière liet.

[bewerken] Slechtzienden

Slechtzienden worden immer, en deels ten onrechte, met muziek geassocieerd, omdat men ervan uit gaat dat het slecht functioneren van een zintuig leidt tot het verscherpen van een ander zintuig, en zij dubbel genieten van muziek, niet afgeleid als zij zijn door bizarre ensceneringen. Dit verklaart helemaal niet waarom zij zich in operahuizen ophouden, aangezien zij dus dubbel zouden moeten lijden onder de kwaliteit van dit amusement. Nee, zij worden daarheen gesleept door mensen die hen een plezier denken te doen, niet wetende dat zij per operabezoek een trauma toevoegen. Opera-auteurs doen hun duit in het zakje door de personages uitvoerig de decors, de handelingen en elkaar te laten beschrijven, zodat slechtzienden een idee hebben van wat er op de scène gebeurt. Dit brengt de opera in een neergaande spiraal, omdat deze handelswijze, net als die bedoeld voor de slechthorenden, bijdraagt tot de mindere waardering door de gemiddelde burger, die steeds weer overbodige informatie voorgeschoteld krijgt, en liever een spannende film was gaan kijken.

MuisTuba.JPG
Podiumkunsten, al dan niet in open lucht, boven of onder water

Ballet · Cabaret · Goochelen · Gospel · Mime · Muziek · Opera · Toneel · Voordracht · Zeep


Potatohead aqua.png
Aan de schandpaal genageld!
Vastgenagelde versie:
22 januari 2010
Dit artikel is een verschrikking! Daarom is het vastgenageld aan de schandpaal zodat iedereen er rotte groenten tegenaan kan gooien.


[bewerken] Notenbalk

  1. Er zijn slimmeriken die opperen dat de vraag zichzelf beantwoordt, indien men alleen de laatste mogelijkheid op opera toepast, en de eerste op musical. Maar aangezien het musicalgenre aanzienlijker jonger is dan het operagenre, gaat deze slimmigheid niet op.
  2. Hits gingen toen langer mee dan nu, en drie eeuwen populariteit was het strikte minimum waaronder geen enkel lied de status van "hit" kon krijgen
  3. De zanger heette Andreas H. Sei, en was van Nederlandse afkomst. Een Vlaming bijvoorbeeld zou het woord met "sie" afgesloten hebben.
Gebruiker
Naamruimtes

Varianten
Handelingen
Navigatie
Informatie
Projecten
Hulpmiddelen
Delen
In andere talen