Ongerijmd:Wraakgodin
Uit Oncyclopedia
| Kinderen niet toegelaten!! |
| Dit artikel is niet geschikt voor jonge kinderen! | |
| Bedek hun ogen of stuur ze weg zodat u op uw gemak op dit artikel kan g**len. |
Dit is een gedicht van Koda Kumi, geschreven tijdens haar lange periode van verdriet toen al haar vrienden haar hadden verlaten. In deze periode was Kumi nogal emo en neigde ze zelfs een beetje gothic te worden. Gelukkig is dit nooit gebeurd en is ze dus in leven gebleven. Net als dit mooie gedicht, dat iedereen een keer gelzen moet hebben. Denkt u dat u depressief bent? Lees dit dan maar, dan voelt u zich vast een stuk beter.
Waarschuwing: Dit gedicht gaat over masturbatie, anale seks en SM en kan uw goede humeur en/of geloof bederven.
|
Wraakgodin
Zijn zaad zal de planten des verderfs voeden en hun wortels zullen zelfs na jouw dood je hart doorboren zodat ge zult zwelgen in onheil zodat ge blijft hangen op de eeuwige jachtvelden pijlen steken je ziel tot drab de overblijfselen druipen op de koude stenen vloer een verdwijning van het stille leven dat jij ooit koesterde klinkdicht was de deksel van je beschimmelde grafkist kleurloos haperden je woorden toen ik je keel dichtkneep en je met een gepijnigde blik vertelde dat ik je meester was Obsessief verheerlijk ik de zegening van het zwarte lot Mijn bestaan zal een obstakel zijn voor jullie geluk "Schorem! Schorem!" Riep God tegen mij Verlichting een begrip voor de minder baldadigen Aarde stuift op van de onheilspellend klinkende hoeven van de helle paarden, met manen als vuur Zwarte raven vliegen over de stille oceaan boven mijn ziel Hun volgelingen opgesloten en geteisterd in hun volière De conformistische complotten achtervolgen mij met hun volkswil Voorafgaand aan de folteringen van het zien van jouw schoonheid Stokte mijn adem Het bloed dat langs je gezicht loopt als vredespijn streelt mijn genot bij het zien van jouw lijk Oh, wat zou ik u toch graag willen proeven het proeven van jouw bedorvenheid maar ik ben je niet waardig een bacchanaal gekrijs klinkt op uit de kelder mijn nagels blijven haken in de stenen muren toen ik wou ontsnappen aan de verdoemde examinator de fata morgana van de sanguïnische sanctificatie als een operatie zonder verdoving ik geniet van dit overweldigende lijden de muffe nevel verspreidt zich door de tombe jouw rottende lijk was niets meer dan een telg van mijn medelijden Xantippe, helleveeg Ik doe me tegoed aan uw onzedige diensten Heil, Astaroth! U heeft mijn gebeden aanschouwd en beantwoordt ze met heiligschennis Ik ben een virus dat jou aanvreet Kerkgezang echoot door de ruimte: Mea Rectus Dominus! |
