OnBoeken:Ladder der Oneindigheid

Het oneindige verhaal over het zoeken naar eindigheid

Dit is een KOOL

Finita knipperde met haar ogen.

En nu... dacht ze, Nu gaat het eindelijk echt beginnen. Mijn zoektocht naar de eindigheid. Ze sprong op van de koude vloer, waar ze even tevoren nog op gevallen was, en rende in de richting waar het licht scheen. De schatkaart had ze nog, dat gelukkig wel. Een grote rode X prijkte in het midden en gaf waarschijnlijk aan waar deze eindigheid te vinden was... Finita zuchtte nog eens, deed een schietgebedje aan Sophia en klom de ijzeren ladder op. De treden kraakten. Vreemd.. alleen houten treden kraken toch? Of zou er roest in zitten?

Een andere tijd, een andere plaats. Ook hier ligt de eindigheid verborgen, en wel bovenaan de trap.

Met de kaart tussen haar tanden bereikte ze eindelijk de top van de ladder.

De top, ze had de top bijna bereikt! Finita jubelde en gooide haar armen in de lucht, maar kon zich gelukkig nog net op tijd aan de ladder vastgrijpen. Die was op een of andere vreemde manier niet hetzelfde als toen ze begon; nu leek ze tegen de zwaartekracht in te klimmen en waren de treden van papier, na aan aantal andere versies van hout, staal en diamant. Haar van het zweet doorweekte handen trilden toen ze de kaart pakte. Ze rolde hem uit en bekeek het goed. De kaart klopte niet helemaal, dacht ze. Misschien was hij wel niet echt... Dat zou best eens kunnen. Ik bedoel, wat doet Kabouter Plop überhaupt in dat hoekje? Maar ja, wat gaf het ook. Ze had de top bereikt en de kaart, al dan niet echt, had haar daar gebracht. Ze kon de overwinning al voelen, bijna net zo goed als de blaren op haar handen. Beneden haar was de diepte, maar die had ze niet meer nodig. De eindigheid stond eindelijk tot haar beschikking. Ze keek naar boven om haar overwinning te beschouwen, en gilde het uit.

Ze was nog helemaal niet op de top. Wat ze had aangezien voor een top, was eigenlijk nog een gigantische hoeveelheid treden die verdwenen in het zwart boven haar. De klim was nog niet ten einde.

Finita gaf het niet op en begon weer te klimmen. Haar voeten bonkten in een gestaag ritme op de sporten en haar handen waren verkleumd van de kou. Toen de trap ineens van gewoon ijzer in een vreemd materiaal wat een beetje aan mensenbotten deed denken veranderde, begon Finita te denken. Dit was niet de eerste keer dat de trap veranderde, Finita was al helemaal smerig omdat het vorige exemplaar uit spaghetti met tomatensaus had bestaan. Terwijl ze klom, begon ze te peinzen. Waar is deze trap eigenlijk? Ik weet niet eens meer hoe ik hier gekomen ben... Waarom ben ik hier? Wie ben ik eigenlijk? Wat heb ik bereikt? Het meisje had nooit eerder blijk gegeven van zoveel filosofische vaardigheden. Het is waarschijnlijk logisch, dat mensen gaan denken wie ze zijn als ze geconfronteerd worden met de eindigheid... Waarschijnlijk ben ik al op de helft, daar komt het vast door. Finita's vader had een tijd gekampt met een midlifecrisis, dus ze had er wel ervaring mee. Ze schrok op van een plotseling geluidje.

Had ze nou maar déze trap genomen...

Finita besloot zichzelf even rust te gunnen en hing zichzelf met een bergbeklimmerskabel aan de trap. Gelukkig had ze nog rantsoen over van wat ze van huis mee had genomen. Na een tijdje te hebben gerust, besloot ze weer verder te gaan.

Finita gaapte eens en keek om zich heen. De trap leek overal om haar heen te zijn, en tegelijktertijd leek alleen het stuk waar zij op stond te bestaan. Ze bleef klimmen, want stoppen was geen optie. Soms veranderde de trap opeens in een touwladder, of een wenteltrap, of een roltrap. Ze stond zelfs één keer in een lift, maar dat duurde niet lang. Ook zag ze een stuk of wat werelden voorbij vliegen, waaronder een maan met een baard, een wereld die vreemd genoeg op een schildpad leek te balanceren en zelfs een groen met blauwe bol die verdacht veel leek op de Aarde. De trap was inmiddels veranderd in een exemplaar dat uit blauw licht leek te bestaan, toen Finita een vreemd geluid hoorde.

En opeens veranderde alles. Er sprong een enorm monster tevoorschijn, met slagtanden van wel drie meter groot. Hij gromde kwaad en het was duidelijk dat hij zich ergerde aan Finita op de ladder. Fitita probeerde weg te klimmen, maar het monster versperde haar de weg. Ze smeekte het gedrocht haar met rust te laten, haar te laten klimmen, maar het sprak geen Nederlands. Het monster ontblootte zijn snijtanden en kwam steeds dichterbij. Finita pakte uit een reflex het enige wapen dat ze bij zich had, en klemde de schatkaart nog beter vast. De treden onder haar werkten niet mee, ze begonnen aan een wilde transformatie. Finita lette er niet op, maar ze kon zweren dat ze één keer een versie van levende wormen voelde. Het monster haalde uit met een van zijn gigantische klauwen, en miste Finita op een haar na. Het meisje liet haar schatkaart bijna vallen, maar wist die nog met haar tenen te grijpen. Ze hing nu nog met één hand aan de ladder. Haar trillende handen probeerden het wapen te gebruiken, maar dat lukte niet. Het monster brulde nogmaals en sloeg heel achteloos naar het meisje op de ladder. Die verloor haar evenwicht en begon te vallen in het grote niets waar ze uit was geklommen.

Het monster!

Finita viel en viel... Ze zag de ladder aan haar voorbij schieten, en sterren... Ze deed haar ogen dicht, maar dat maakte geen verschil. Ze zag haar lange reis langs haar heen gaan, al die moeite voor niets... En toen opeens, was het voorbij. Ze viel met een smak op de koude grond, maar was wonder boven wonder niet gewond.