OnNieuws:Toast en cornflakes
Uit Oncyclopedia
|
De OnColumn: gezeik over gezever en andersom. Alleen in de kwalteitskrant OnNieuws! |
17 december 2007
Bij mij thuis hebben we een grote provisiekast. Dat ding staat, zoals je al aan de naam kunt raden, vol met genoeg eten om een klein Afrikaans stadje te voeren. Zeker nu er gister een verjaardag is geweest, is het ding echt volgepropt met allerlei soorten kliekjes. Overgebleven chiliballetjes, overgebleven soep, overgebleven roggebrood met katenspek. Net Mexico-stad, in overbevolking én in stank.
En toch heb ik geen idee wat ik voor ontbijt moet nemen. Er zijn genoeg keuzes, maar mijn instinct zegt dat chiliballetjes en koude snert geen geweldig dieet zijn. Dan kun je nog kiezen uit brood met allerlei beleg, toast en cornflakes. Nu zijn de cornflakes en de toaster redelijk nieuw in huis, beiden pas een paar dagen oud. De toaster was een cadeautje van Cruor senior, die het kocht met 'Mercedes-punten' die hij verdient als hij één van zijn barrels verkoopt.
De toaster was speciaal voor mij, omdat ik tot voor kort altijd toast moest maken op ons oude tosti-ijzer. Tegen zo'n prachtig vertoon van vaderlijke liefde is niemand bestand, en dus wordt het de toaster. Zonder moeite trek ik het gestroomlijnde, blinkende broodroostertje uit de kast. Wat een schoonheid.
Nu moet je weten dat ik mijn toast graag erg bruin, bijna zwart heb. Door deze specifieke voorkeur heeft het heel lang geduurd voor ik er in slaagde om de voor mij perfecte toast te maken op het oude tosti-ijzer, en in mijn voorkeur zit ook een probleempje met de nieuwe broodrooster. Als ik één keer rooster, zijn die dingen namelijk nog helemaal bleek of net een beetje aan het bruinen.
Logische keus is dan dat we het broodje er nog een keer insteken, terug de zinderende hitte in. Zonder de typvingers te branden, welteverstaan. Na enkele minuten staat de rook meters dik in de keuken. Zwart als de nacht zijn mijn broodjes, en de Mexico-stad stank wordt ook hier weer geweldig geëvenaard. Oneetbaar die dingen. Als gediplomeerd calorieverslinder en dikzak van de vriendengroep vind ik het altijd verschrikkelijk om eten verspild te zien, maar dit was toch het toppunt. Ook als je bekijkt dat dit het laatste ontdooide brood was. Met pijn in de ogen van de stank en rook leg ik het broodje op mijn bord. Wat was er toch mis met die cornflakes?
'Stan Danderalo
