OnNieuws:Taart voor niks
Uit Oncyclopedia
|
De OnColumn: gezeik over gezever en andersom. Alleen in de kwalteitskrant OnNieuws! |
8 november 2007
Zondagmiddag, afgelopen week. Verjaardag van oma, gezellig. Lekker een paar uren belangrijke game en Oncy tijd weggooien door te praten met oude mensen die je niet interesseren, maar waar je plichts en traditiegetrouw mee moet praten. Helemaal brak van de zaterdag kom ik binnen. 10 keer 'Gefeliciteerd' mompelen en dan neerploffen op de grote stoel. Dat viel best mee.
Knikken, gewoon blijven knikken. Ik hou de ogen met moeite open, maar tante ratelt rustig door. VOlgens mij wou mijn nichtje iets duurs kopen maar zij had iets goedkopers gezien maar dat was niet goed en... een heleboel. Dan wordt ik gelukkig net op tijd gered door de erwtensoep, die moeizaam naar binnen geslokt wordt. Met moeite hou ik de ogen open. "Oma vind u het erg als ik naar boven ga?" "Nee hoor jongen" Godzijdank.
Boven eindig ik met een grote plof op het bed, waar ik dan in een semi-slaap trance lig. Grappig hoe je eigenlijk niet kunt slapen terwijl je doodmoe bent. Na misschien 5, misschien 50 minuten komen mijn nichtje en broertje binnen. Gedaan met de rust. Gillen om de Super Nintendo, elkaar slaan met de kussens. En dan lig je daar, terwijl je wat rust probeert te krijgen. Terug naar beneden strompel ik, het zand uit de ogen wrijvend.
Beneden heeft tante weer een zeer interessant verhaal over broek en tassen en schoenen en die leuke verkoper en haar man en mijn pa en mijn ma en mijn broertje en mij en mijn hobby en dan moet ze de keuken in. Gelukzalig grijns ik. Rust. Ik kijk naar de andere kant en zie mijn broertje naar beneden komen. Ondanks sterke mentale manipulatietechnieken van mijn kant nestelt hij zich toch op de stoel van tante. Dan komt tante terug, die naast het jong gaat zitten. Ratelratelratelratel. Angstig strompel ik terug naar boven.
Boven is mijn nichtje gelukkig tv aan het kijken wordt ik niet lastiggevallen. Na vijf minuten echter, verschijnt die ene Belg op Nickelodeon om aan te kondigen dat ze een talentenjacht gaan organiseren die NU (heel nadrukkelijk NU, met zo'n mooi exotisch Belgish flairtje) gaat beginnen. Gek hoe zelfs Rage Against The Machine dan zelfs niet boven een liedje van Celine Dion uitkomt. De hel is kompleet als mijn nichtje ook nog begint mee te zingen. Terug naar beneden.
Beneden is de pijn kompleet. Tante heeft ruzie gekregen met mijn broertje, en natuurlijk wordt ik, zodra ik hun kant opkijk, bij de ruzie betrokken. Tante zei dit en broertje zei dat maar toen zei tante dit en broertje dat en toen moest tante weg en was broertje zo brutaal om tante om drinken en chips te vragen en toen dit en dat en zus en zo. Jammerlijk ga ik zitten. De TV staat boven nu zo hard dat ook de rest van de familie meezingt op Celine.
Dan komt het verlossende moment: 'Kom, laten we naar huis gaan!' Dankbaar sta ik op en loop ik de deur uit, de auto in. Gezellig he, zo'n verjaardig. Jaja, heel gezellig ma. Ma glimlacht. Rustig aan rijden we terug naar huis. Toch wel zonde, dat al die taart daar uiteindelijk niks aan de feestvreugde bijdroeg.
Stan Danderalo
