Sylvie doet een boekje open over Rafael

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Dit artikel maakt deel uit van OnNieuws, de gratis kwaliteitskrant die alle andere overbodig maakt.


7 maart 2013


IISTANBUL - Na lang bellen, whatsappen en koffiedikkijken is uw verslaggever erin geslaagd een interview te regelen met Sylvie van der Vaart. Haar relatieperikelen houden heel Nederland al maanden bezig, en om voor eens altijd de onzin van de zin te scheiden wil ze met ons een vraaggesprek houden. Ik ontmoet haar in een schilderachtig cafétje in Istanbul. Nadat we dertien schoenenpoetsers afgewimpeld hebben, de koetjes en kalfjes besproken zijn en de thee voor een blanke-Europeanen-prijs geserveerd is kunnen we eindelijk ons gesprek beginnen.

De paus zou uw ballonnen wel even willen zegenen, als u snapt wat ik bedoel mevrouw v/d Vaart!
Dag Mevrouw van der Vaart, wat fijn dat u ons ter woord wil staan
"Ik doe het graag. De schandelijke geruchten die de ronde doen moeten beëindigd worden, en dat kan jammergenoeg alleen maar zo.
Wat ging er door uw hoofd heen nadat Rafael u geslagen had?
"Aan de ene kant was ik boos, maar ik kon het ook wel begrijpen. Ziet u, de woede is een sterke emotie, en een man is niet altijd voor zijn daden berekenbaar. Daarnaast is liefde een spel dat met geslepen zwaarden gespeeld wordt. De klap zelf was niet wat pijn deed (Rafael slaat als een oud omaatje), het was de emotionele klap die echt pijn deed.
Denkt u dat Rafael's ongelukkige loopbaan bij FC de Turkse Smurfen verband heeft met zijn gedrag op de noodlottige avond
"Ach, ik ben niet zo'n typetje van 'Amor Omnia Vincit', ik bekijk de wereld pragmatischer. Ziet u, Rafa is geen denker zoals ik. Voetbal is als oorlog en vrede: lang wachten voor een korte strijd, waarna het wachten weer begint. Ik zou mijn emoties de kleur lila geven, maar mijn karma is haar kleur kwijt."
Wat vindt u van 'Appeltaart'
"Appeltaart heeft onmiskenbaar swag, maar ik zou toch eerder voor een appelbeignet kiezen. Ik vind dit beter passen bij mijn ontaartige persoonlijkheid"
Rusten appels katten katern?
"Duidelijk, maar zo zou ik het zelf nooit fraseren. Ik denk eerder dat dat komt door de melancholiek die wij allen wel in ons hart dragen. Was het immers niet Spinoza die al zei "Hé teef, trek mij eens een broodje uit de kast en doe er ham op." Zolang we dat in ons achterhoofd houden is er weinig wat we fout kunnen doen nietwaar?"
Ik wil u bedanken voor uw tijd, mevrouw van der Vaart, en ik kijk uit naar uw volgende boek "Waar stupiditeit winstgevend word"
"Geen probleem, fijn u gesproken te hebben."

Terwijl ze opstaat kan ik eindelijk mijn ogen de kost geven aan haar welgevormde achterste. De afgelopen minuten waren een kwelling: het was alsof ik nooit in mijn leven een decolleté heb gezien die zo sterk om mijn aandacht vroeg. Terwijl Sylvie wegloopt, en heel de mannelijke bevolking van Turkije hun ogen de kost doet aan haar achterste, kan ik alleen maar denken dat ik nooit had geweten dat een persoonlijkheid zo ontaartig kon zijn.

Gebruiker
Naamruimtes

Varianten
Handelingen
Navigatie
Informatie
Projecten
Hulpmiddelen
Delen