Monty Python

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Bouncywikilogo.gif
Voor de uilskuikens die de afgelopen eeuwen onder een rots hebben gelegen zonder krant of Twitter, heeft Wikipedia ook een artikel over: Monty Python.
Die mannen waren dus eigenlijk bijna zo straf als ik!
~ Urbanus van Anus over Monty Python.
Monty Python was grappig
~ Kapitein Overduidelijk over Monty Python.
My brain hurts!
~ T.F. Gumby over Monty Python.

Rowan Montgomery "Monty" Python (Dunny-on-the-Wold, Old Blighty, 1745 - Waterloo, Frankrijk Wallonië, 1815), was de oprichter van "Blighty's Best Comedy", de illustere voorloper van de huidige televisie- en radiozender.

Jeugd en ambitie[bewerken]

Rowan Montgomery "Monty" Python geportretteerd vóór het enige theater in York waar hij en zijn makkers wél mochten spelen. Ze trokken dan maar de wijde wereld in.

Rowan viel in het XVIIIde-eeuwse Engeland al meteen op van bij zijn geboorte, omdat hij meteen luidkeels verkondigde: "And Now for Something Completely Different !". Het was duidelijk dat de jongeling iets wou gaan doen aan de stevig verkalkte Britse humor.

Eerste sketch[bewerken]

Dat bleek al spoedig, toen hij op de eerstvolgende Nieuwjaarsdag geen wensen voordroeg, maar een bizarre speech hield over de wapens van de Spaanse Inquisitie. Gezien zijn jonge leeftijd (hij was dus nog géén jaar oud!) werd hij bejubeld om zijn relatieve welbespraaktheid, en zijn tekst als onschuldig kleutergebrabbel aanzien. De eilanders hadden qua humor nog een lange weg af te leggen. Maar Rowan, of "Monty" zoals zijn nurse hem placht te noemen, gaf niet op. Hij moest en zou de Britse humor moderniseren!

Het Gezelschap van de Ring[1][bewerken]

Zo noemde hij zijn eerste humorclub, waarin hij leeftijdsgenootjes (voornamelijk vijfjarigen, en één enkele trage tiener) verenigde om zo onder elkaar grappige situaties te verzinnen en uit te beelden. De weinige geïnteresseerde volwassen keken goedmoedig op dit speelse gedoe neer, hopend dat het wel zou overgaan wanneer ze eenmaal in zo'n typisch Engelse kostschool zouden terechtgekomen zijn. De "Ring" in kwestie was eigenlijk de door een met krijt op de grond getekende cirkel aangegeven plaats waar de kinderen hun sketches uitvoerden, en zij maakten er een punt van eer van om hun stukje voor alle omzittenden boeiend te maken, wat extra acteerwerk vergde. Er was hoop voor Engeland.

Kost- en andere scholing[bewerken]

Des schoolhoofds papegaai. Nu te zien in het Stedelijk Museum te York.

Eenmaal op kostschool, viel het Gezelschap spoedig uiteen. Monty bleef hardnekkig grappen en grollen bedenken, bij voorkeur met plots die elke toekijker en -hoorder op het verkeerde been zetten, of zelfs helemaal zónder plot. Een discussie over het al dan niet overleden zijn van des schoolhoofds papegaai betekende het einde van Monty Pythons schooltijd, die hij sindsdien zelf trouwens omschreef als een "vliegend circus", en hij trok de wijde wereld in, waar hij spoedig nog vier andere moderne humoristen aantrof.

De BBC[bewerken]

De vier grappenmakers die Monty Python op zijn weg vond waren allen originele geesten, maar werden zonder uitzondering door hun omgeving voor totaal imbeciel aanzien, en niemand rouwde om hun heengaan. Wel, heengaan uit hun geliefde stad.

York[bewerken]

Het schattige stadje York was voor Engeland toen wat New York voor de VS nu is: een cultureel hooggalopperende metropool. Maar die vier rare boeren van het platteland van Yorkshire werden daar niet zo graag gezien, omdat zij een vorm van humor bedreven die totaal indruiste tegen de meer klassieke opvattingen van de Yorkers. Zij werden dan ook stelselmatig hardhandig verwijderd uit elk Yorks theater waar zij hun scherts en boert trachtten aan de man te brengen. Toen zij na een dergelijke verwijdering toevallig alle vier op hetzelfde terrasje aan het bekomen waren, klikte het meteen. Zij schepten meteen tegen elkaar op over hun armoedige jeugd, en net toen hun verhalen écht te gortig werden, passeerde daar Monty Python. Hij herkende meteen vier zielsverwanten, en nam hen mee op zijn tocht door de wijde wereld.

Dover[bewerken]

Op hun tocht door de wijde wereld[2] passeerden zij door het havenstadje Dover, waar zij stuitten op een pas gelande vreemdeling, een schilder. Een schilder die zich niet toelegde op klassieke landschapjes en portretten, maar op vrolijk gekleurde koddige taferelen. Hij raakte ze aan de straatstenen niet kwijt, maar werd meteen geadopteerd door het vrolijke vijftal: zij zagen in hem de ideale decorschilder voor hun voorstellingen! Inderdaad, zij gaven hun idee niet op: Engeland was nog niet verloren!

London[bewerken]

Een XXste-eeuws acteur reconstrueert Monty's beruchte manier van lopen.

In het minder cultureel gerichte, maar desalniettemin als officiële hoofdstad fungerende London, richtten zij een nieuw gezelschap op, dat zij "Blighty's Best Comedy" noemden. In deze minder door klassieke opvattingen geremde omgeving konden zij zich wél ontplooien, en dra was de "BBC" de sensatie van de XVIIde eeuw! De zes hielden met hun inventiviteit het verder nogal stijve Engeland in hun ban tot op hoge leeftijd, en toen men aan de toen toch al zeventigjarige(!) Rowan Montgomery "Monty" Python vroeg of hij met zijn gezelschap de troepen wou gaan vermaken die op het vasteland in de buurt van Waterloo gelegerd waren, zegde deze meteen toe!

Waterloo[bewerken]

Marty, de trouwe toneelknecht van de BBC.

De BBC scheepte in voor het slagveld, om er gekist van terug te keren. Toen zij hun beroemde "French lecture on Sheep-aircraft" sketch vertoonden aan de hilarische Britse troepen, werden zij gezamenlijk geveld door de eerste Franse kanonskogel die in het geallieerde kamp terechtkwam. Alleen Marty, hun vreemd ogende maar immer vrolijke toneelknecht, overleefde de inslag. Het was duidelijk dat deze vorm van humor niet aan de Fransen besteed was. De Engelsen waren zó woest, dat zij de troepen van Napoleon meteen in de pan hakten, het gebied rondom het slagveld afpakten van Frankrijk en het cadeau deden aan Nederland. Ze hadden het graag meegenomen naar huis, om er daar hun helden in te begraven, maar stuitten op verzet van hun vlootoversten.

De XIXde eeuw[bewerken]

De Engelse bevolking treurde niet lang om de teloorgang van dit brok cultuur. Niet omdat ze niet wilde, maar omdat ze niet mocht. De tijden waren veranderd, de Napoleontische oorlogen hadden de mensen geschokt, en Queen Victoria stond voor de deur. En een koningin laat men niet voor de deur staan, maar haalt men binnen met het gepaste protocol. Engeland had gedaan met lachen, en voor lang.

De XXste eeuw[bewerken]

Een ietwat onhandige foto van de moderne huldebrengers. De zesde man stond achter de camera.

Pas halverwege de XXste eeuw kwam er weer wat schot in de Engelse humor, wanneer de kort vóór de Tweede Wereldoorlog heropgerichte BBC zich ging toeleggen op het "Verspreiden van lol en van pret via een radionet". Het was een bescheiden heropstanding, maar na de oorlog werd ook het bijhorend beeld verspreid, wat de grappen een stuk toegankelijker maakte. Aan het einde van de jaren zestig was er zelfs even een groepje jonge grapjassen actief die een hommage brachten aan de XVIIIde-eeuwse humorpionier, en in hun programmatitel zelfs 's mans eigen omschrijving van zijn ongelukkige schooltijd opnamen. Zij kenden een bescheiden succes, maar haalden nooit het niveau noch de levensduur van hun grote voorbeeld.

Potatohead aqua.png
Aan de schandpaal genageld!
Vastgenagelde versie:
8 februari 2010
Dit artikel is een verschrikking! Daarom is het vastgenageld aan de schandpaal zodat iedereen er rotte groenten tegenaan kan gooien.


Notenbalk[bewerken]

  1. "The Fellowship of the Ring" in originele versie, maar daar hebben we nu niets aan. Lees toch verder, zeg... Hop, weer naar boven!
  2. Die trouwens eindigde aan het strand: de eventuele wereld buiten hun eiland interesseerde hen maar matig.