Karel de Grote

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
      Oeps! Bedoelde je soms Karel V van het Schijnheilige Spaanse Rijk? Waarschijnlijk niet...


Onzinnen.png
Onzinnen2.png
Over Karel de Grote wordt veel gepraat.
Daarom is er bij onze OnZinnen een pagina over Karel de Grote!
Dit artikel is winnaar van de
Winterbol.JPG

Winterbol 2009

Haardlezen.JPG
WAARSCHUWING VOOR ONERVAREN LEZERS
Deze pagina is onmenselijk laaaaaaaaaaaang, en wordt dus bij voorkeur gelezen
tijdens de lange winteravonden, wat de houdbaarheid ervan beperkt tot de periode
21 december - 21 maart
Karelmono.GIF
Haar voeten benne groot... haar kleine die was groot...
~ Albert Piet Heyn over Karels moeder.

Karel de Grote (Niemandsland, 1 april 742 - Aken, 31 maart 814) was zonder twijfel de meest beroemde en tot meditatie nodigende heerser uit de wereldgeschiedenis. Zijn ouders, Pepijn de Korte en Bertha met de Grote Voeten, wie niets ooit tot elkaar scheen te kunnen brengen, lichamelijk althans, totdat een gewiekste pedicure met een keukentrapje kwam aandraven, worden beschouwd als de inspiratiebronnen voor zowel de anonieme middeleeuwse ballade van de Twee koningskinderen als van "Romeo en Juliette" van een zekere William Shakespeare. Hun ouders waren gekant tegen de relatie, die zij "tegennatuurlijk" noemden, en waaruit alleen een monster kon geboren worden. De onwettige[1] vrucht van hun liefdesperikelen werd tijdens een inspectiereis van Pepijn op de wereld gezet in een onbewoond gebied, dat door de omringende, elkaar vijandig gezinde volkeren "Niemandsland" genoemd werd. Eenmaal aan de macht, bouwde Karel hier een kapel, waarrond spoedig de stad Aken[2] zou ontstaan. Ze staat er nóg. De kapel. De stad ook, trouwens.

Inhoud

[bewerken] De grootte van Karel

Hoewel het al vroeg duidelijk werd dat Karel een reusachtige kerel zou worden, overtrof zijn volwassen lengte alle verwachtingen:

18m.30

De in het Latijn opgestelde overlijdensakte verwoordt dit gegeven als "18.30", zodat deze afmeting door sceptici wel eens geïnterpreteerd wordt als het uur van zijn overlijden. Nog andere sceptici beweren dat het puntje op de verkeerde plaats staat, en dat de man eigenlijk 1m.83 lang was. Gezien de ligging van zijn graf zou dat betekenen dat zijn kapel ongeveer twee meter lang zou zijn, wat de bedevaartmogelijkheden drastisch zou beperken!

[bewerken] Jeugdige frustratie

Zijn uitzonderlijke grootte (1m.20 bij de geboorte, die zijn moeder voor altijd tekende.) speelde hem gedurende heel zijn jeugd parten. Hij weigerde naar school te gaan, omdat hij daar gedurig uitgelachen werd, en hij leerde dan ook vrij laat behoorlijk lezen, terwijl schrijven nooit echt heeft willen lukken. Hij had dan wel een privéleraar gekregen, maar Karel bracht liever zijn tijd door met zwaardvechten en everzwijnenjacht. Niemand kon tegen deze reus winnen, en de everzwijnen gingen spontaan met hun pootjes omhoog liggen wanneer zij hem zagen aankomen. Niemand mocht ooit het woord "groot" gebruiken in zijn bijzijn, en in de geschriften uit die tijd zal men tevergeefs de uitdrukking "Karel de Grote" zoeken. Het zou duren tot de tijd van zijn kleinkinderen, eer iemand de woorden "groot" en "Karel" in éénzelfde zin durfde te gebruiken. Zijn indrukwekkend postuur had hij waarschijnlijk geërfd van zijn moeder, die, hoewel zij alleen grote voeten had, aardig wat reuzen in haar familie telde. Zij ging er prat op af te stammen van de reuzen uit de Griekse mythologie.

[bewerken] Volwassen ongemak

De beroemde verhoogde Karelpoort in Aken, een der weinige die nog de indrukwekkende grootte van Koning Karel aangeeft.

De middeleeuwse architectuur was niet voorzien op mensen die meer dan anderhalve meter lang waren. Karel moest dus, eenmaal koning gekroond, zélf de nodige stappen zetten om de eigentijdse bouwwerken op zijn grootte af te stemmen, en eventueel oudere bouwwerken aan te passen indien hij daarvan gebruik wilde maken. Het is duidelijk dat elke burgemeester of kasteelheer het koninklijk bezoek minstens even erg vreesde als de pest, en die zou pas eeuwen later uitbreken! Het beroemdste uit die tijd overgebleven bouwwerk is de zogenaamde "Karolustor" ofte "Karelpoort" in Aken.

[bewerken] Bayard

Bayard doet nog eens zijn ronde in Dendermonde.

Een kroonprins doet zijn verplaatsingen niet te voet, noch laat hij zich dragen. Nee, zulks dient te paard te gebeuren, en aanstonds wordt duidelijk dat ook dáár Karels grootte hem parten speelde. Zelfs het grootste paard was voor hem onberijdbaar, en de miniemste en voorzichtigste poging zou voor het stoerste dier meteen de dood door verplettering als gevolg hebben. Hij deed zijn verplaatsingen dus wél te voet, tot hij op de hoogte werd gebracht van het bestaan van een wonderlijk reusachtig paard met de naam "Bayard". Het was eigendom van de vier zonen van één zijner vazallen, de heer Aymon, en deze struise knapen reden er met vier tegelijk op! Karel stond verbaasd dat dit paard hem door de eigenaars niet spontaan werd aangeboden, maar hield zich op de vlakte en bood de vier kinderen een landgoed, een kasteel en een fraai pensioen aan in ruil voor het paard. Maar neen, zij wilden het niet afstaan, en Karel had een goeie vijftien jaar nodig om het paard met geweld te pakken te krijgen[3], en dan ontsnapte het kort daarop, om nooit meer gezien te worden. Pas in de XIXde eeuw dook het weer op in de Vlaamse stad Dendermonde, waar het nog af en toe eens door de stad paradeert[4]. De gevangenschap had in ieder geval lang genoeg geduurd om de koninklijke stalmeester de gelegenheid te geven om Bayard een aantal uit de kluiten gewassen merries te laten bevruchten, waaruit een ras ontstond dat uitsluitend diende om Karel van gepaste rijdieren te voorzien. Na Karels dood werd de selectie minder streng, en de huidige nazaten van dit ras, heel prozaïsch Brabants trekpaarden geheten, zijn niet zoveel groter meer dan gewone paarden.

[bewerken] Karolingische cultuur

In de Karolingische cultuur speelde muziek een grote rol. Naast de in die tijd onmisbare kerkgezangen, was vooral de door snaarinstrumenten voortgebrachte muziek enorm populair. "Populair" moet hier in de breedste betekenis van het woord gezien worden, aangezien alleen edelen zich dergelijke instrumenten konden aanschaffen. De gewone mensen, toen ook wel "dorpers" geheten, moesten zich behelpen met rommelpot en doedelzak.

[bewerken] Snaarinstrumenten

Karels favoriete snaarinstrument was de banjo. Niet zo'n gekke keuze, aangezien dit het enige snaarinstrument is dat zonder veel problemen op eender welke schaal kan gebouwd worden. Karels instrument was van indrukwekkende afmetingen, en het geproduceerde klankvolume eveneens. De weinige vrije tijd die een heerser van zijn formaat nog had, werd volledig aan dit instrument gewijd, en hij bouwde een aanzienlijke reputatie als banjovirtuoos op. Hoewel men in die tijd nog niet wist wat een decibel was, kan men aan de hand van getuigenissen van toen het geluidsvolume best vergelijken met dat van een elektrische gitaar die op volle kracht door een 50 watt lampenversterker gejaagd wordt. Hoewel zijn raadgevers hem onafgebroken aan het hoofd bleven zeuren om dit instrument in te zetten bij de belegering van vijandelijke of opstandige burchten of steden, bleef hij het ding hardnekkig met de vlag van "Cultuur" dekken, en dienden zijn militairen zich tevreden te stellen met het persluchtkanon (zie verder).

[bewerken] Muziekschrift

Karel kon een aardig eindje improviseren op zijn banjo, maar vond het spijtig dat hij zijn uitgebreidere composities niet kon opschrijven. Er bestond nog geen muziekschrift: in die tijd werd alle muziek uit het geheugen gespeeld, en van de ene generatie muzikanten aan de andere voorgespeeld en/of -gezongen. Toen hij uiteindelijk zijn klerken hierover aansprak, en opperde dat er dringend werk moest gemaakt worden van muziekschrift, antwoordden dezen beleefd doch vastberaden, dat in een rijk met de omvang van het zijne, er eerst nood was aan een uniform schrift dat de gehele administratie in de pas kon laten lopen, en de communicatie kon gemakkelijker maken. Het muziekschrift werd op de lange baan geschoven. Een zeer lange baan.

MmmGoud.GIF

[bewerken] Karolingische minuskel

Het heeft historici altijd verbaasd dat uitgerekend een man van Karels omvang zich zou interesseren voor de ontwikkeling van een kleine letter. Toch was dit de kern van de Karolingische schriftvernieuwing: een goed leesbare kleine letter voor alledaags gebruik, en een grote letter om er belangrijke woorden mee aan te duiden, beide bruikbaar in éénzelfde woord, en in éénzelfde zin. Dat zou de overzichtelijkheid, en dus ook de leesbaarheid ten goede komen. Toen men Karel de eerste ontwerpen van de kleine letter presenteerde, en men hem, om hem gunstig te stemmen en hem zijn muziekschrift te laten vergeten, voorstelde om het nieuwe schrift naar hem te noemen, haalde zijn bescheidenheid het van zijn fierheid. Hij was tegen. Hij wou de nieuwe letter een meer verheven naam geven dan simpelweg "Karel". De naam van een aartsengel bijvoorbeeld, zoals "Ariel". De klerken, allen diepgelovige monniken, vonden het niet passen om hun werk op te dragen aan een niet geheel onbesproken figuur, en noemden de letter dan maar gewoon "Minuskel". Het begrip "Karolingisch" kleefde er vanzelfsprekend aan, zoals aan alles wat van Karels regering uitging.

[bewerken] Karelroman

Door eerder vermelde omstandigheden had Karels onderwijs een serieuze achterstand opgelopen. Dat was eigenlijk niet zo'n probleem, omdat edelen in die tijd niet verondersteld werden te kunnen lezen of schrijven: dat deden de klerken wel voor hen. Maar Karel had grootse plannen met het rijk dat hij eens zo overnemen, en wou op z'n minst de door hem uitgevaardigde decreten kunnen nakijken. Daarom begon hij aan de vooravond van zijn troonsbestijging aan een moedige inhaalbeweging, die hem vrij ver bracht in het lezen van Latijn, en zelfs een beetje Grieks. Het hanteren van de pen heeft nooit willen vlotten, en zijn inspanningen op dat terrein beperkten zich tot het plaatsen van zijn befaamde monogram aan de voet van zijn wetten en aanverwante bepalingen, en een occasioneel kattebelletje aan de poetsvrouw. Toen de minuskel goed op dreef was, bekroop hem het idee dat de Europese literatuur een te grote achterstand had gekregen op de Arabische, en vond hij dat het nieuwe schrift ook dáár goede diensten kon bewijzen. Hij lanceerde de fictieliteratuur met de alleereerste roman uit de Westerse geschiedenis: "Karel ende Elegast". Zijn opzet was op z'n minst origineel te noemen: door het verhaal als een stuk van zijn autobiografie te presenteren, schiep hij meteen verschillende literatuurbegrippen tegelijk. Zo danken wij aan Karel

  • de roman
  • de ridderroman;
  • de Karelroman;
  • de pseudo-biografie.

Zoals uit het voorgaande kan afgeleid worden, schreef Karel zijn roman niet, maar dicteerde hem. De roman was een onmiddellijk succes, en alleen zijn toegenomen politieke activiteit weerhield hem van het "schrijven" van een verhaal over zijn lievelingshuisdier: een vos die hij "Reynaert" gedoopt had. Ook toen al deed zich het verschijnsel voor van eenvoudige, aan fictie verslingerde mensen die die fictie niet van realiteit kunnen onderscheiden, zodat menig van scrupules verstoken reisagent uitstapjes kon organiseren naar het fictieve kasteel van Eggheric van Egghermonde, waarvoor telkens andere burchten in aanmerking kwamen. De op zeer wisselvallige wijze bewegwijzerde Egghericroute heeft meer dan duizend jaar lang argeloze wandelaars en fietsers in de luren gelegd. Maar de Westerse literatuur zat in het zadel, en er was geen stoppen meer aan.

[bewerken] Onderwijs

Nu hij de schriftelijke communicatie binnen zijn rijk sterk verbeterd had door de ontwikkeling van een even uniform als leesbaar lettertype, en bovendien de literatuur een flinke duw in de rug had gegeven, vond Karel dat het gebruik van dit schrift op grote schaal zou moeten verspreid worden. Dat kon alleen door een minimum aan onderwijs te verplichten voor iedere onderdaan.

[bewerken] Leerplicht

Karel voerde dus de leerplicht in. Elke onderdaan zou vanaf heden (zijn heden, laten we de chronologie respecteren, 't is zó al moeilijk genoeg) minstens zes jaar school lopen, de tijd die Karel nodig achtte om behoorlijk te leren lezen, schrijven, en rekenen. Aangezien de enige geletterden in zijn rijk religieuzen waren, vertrouwde hij de organisatie aan hen toe. Het zal dan ook niemand verwonderen dat in het allereerste leerplan het vak godsdienst, of zoals men dat toen noemde, "catechese", als een zwaar doorwegend vak aan de eerder genoemde vakken werd toegevoegd. Verder werd in dat leerplan ook nog melding gemaakt van geografie en geschiedenis, waarbij het laatste gedurende eeuwen als "Gewijde Geschiedenis" bekend stond, en het eerste de zon rond een platte planeet liet draaien. Voor alle vakken werd één gemeenschappelijk handboek gebruikt: de Bijbel. De Westerse cultuur was in opmars, en de Arabieren konden zich beginnen vasthouden aan hun bretellen[5].

[bewerken] Ioannes N. Spector, alias "Jantje"

Hoewel men heden ten dage onderwijs, gegeven door religieuzen, als tegenpool van staatsonderwijs pleegt te zien, was dat toen geheel anders. Het staatsonderwijs werd gegeven door religieuzen, die de staatsgodsdienst aanhingen, zo simpel was dat. Toch vond Karel dat officieel onderwijs een inspecteur nodig had, al was het maar opdat men niet zou denken dat hij de boel helemaal uit handen gaf. De eerste onderwijsinspecteur uit de geschiedenis van de leerplicht was niemand anders dan Ioannes N. Spector, uiteraard óók een geestelijke. Deze bijzonder onpopulaire man reisde alle lagere scholen van Europa af, en zijn bezoeken werden als even veel inbreuken op de autonomie van de scholen geïnterpreteerd. Zijn vervelende gewoonte om aan de kindertjes vragen te stellen die zij gegarandeerd niet konden beantwoorden, omdat hij ze totaal anders verwoordde dan hun leraar, en omdat zijn figuur hen angst aanjoeg, leidde tot het ontstaan van een lange reeks "Jantjesmoppen", die nog dagelijks, meer dan twaalfhonderd jaar later, uitgebreid wordt. Elke leerling ging er toen prat op een grappig, ja zelfs aangebrand antwoord aan inspecteur Jantje gegeven te hebben, hoewel daar nooit getuigen van te vinden waren. De keuze van 's mans voornaam voor de universele spitsvondig antwoordende leerling was snel gemaakt.

[bewerken] Karolingische artillerie

Het enige nog intacte Karolingische persluchtkanon, Grosse Bertha genoemd naar Karels moeder. Het staat in Aken, compleet met blaasbalg (B), loop (L), kogel (K) en vredesduif (V). De Karolingische wapens dienden immers om de vrede te bewaren, niet om oorlog mee te voeren.

De Karolingische artillerie was geducht in heel Europa, en met name het door Karels vernuftelingen ingenieurs ontworpen persluchtkanon. Dit wapen had twee bijzonder vooruitstrevende eigenschappen, die allebei in de vergeetputhoek raakten met de komst van vuurwapens.

[bewerken] Persluchtmechaniek

Eerst en vooral was het wapen een technologisch hoogstandje: door middel van een forse blaasbalg werd achter de kanonskogel lucht samengeperst, en wanneer via een trekker een klein schotje tussen de persluchtvoorraad en de kogel werd weggehaald, perste de lucht zich met een droge, niet erg luide knal naar de kogel toe, en duwde deze met onweerstaanbare kracht uit de loop, ver genoeg om hem over een gemiddelde stadsmuur te slingeren. Het wapen was dus milieuvriendelijk, geluidsarm... en compact. Vooral deze laatste twee eigenschappen maakten het wapen gevreesd. Oudere artillerie was eveneens geluidsarm, maar veel omvangrijker, en minder krachtig, en bood belegerden ruimschoots gelegenheid om dekking te zoeken. Het Karolingisch persluchtkanon kon snel verplaatst en discreet geplaatst worden, en alleen het gepiep van een slecht onderhouden blaasbalg en het gekreun van de personen die de blaasbalg bedienden, konden aan een oplettend oor de positie van het wapen verraden.

[bewerken] Vrede

De andere bijzonder moderne eigenschap van het wapen, was dat het niet ontworpen was om oorlog mee te voeren, maar om de vrede te bewaren. Het moest potentiële invallers voldoende afschrikken om ze op hun stappen te laten terugkeren, en belegerden aanzetten tot spontane overgave. Deze techniek werd pas opnieuw toegepast tijdens de Koude Oorlog, halverwege de XXste eeuw. Het gebruik, of liever het dreigen met het gebruik van dit wapen, verklaart in niet geringe mate het succes van Karels Europese politiek.

[bewerken] Politiek

In tegenstelling tot een andere historische figuur vóór hem, hield hij zich niet aan diens onder heersers klassiek geworden

"Verdeel en heers!"

zoals dat in kroonprinsenscholen aan elke kroonprins aangeleerd werd, maar had hij zijn eigen motto:

"Verenig en heers!"

Deze gedachte getrouw veroverde hij op hetzij diplomatieke, hetzij militaire wijze een aanzienlijk rijkje bijeen.

[bewerken] Europa

Haroen-Al-Poessah, de kalief van Bagdad tijdens Karels heerschappij, geschetst door een Karolingisch diplomaat.

Kort vóór zijn dood bereikte Karels rijk zijn grootste omvang, die niet moest onderdoen voor die van de huidige Europese Gemeenschap. Het Akense Stedelijk Museum herbergt trouwens een blauwe vlag met 15 gouden sterren erop, waarvan men daarginds beweert dat Karels laatste echtgenote ze eigenhandig genaaid had, en die de inspiratie zou geleverd hebben voor de huidige Europese vlag. Over de symboliek achter de vijftien sterren doen de meest verschillende en contrasterende verhalen de ronde, en een C-14 datering dringt zich op.

[bewerken] Spanje en Turkije

Bij Karels Europa was echter Spanje niet inbegrepen, dat toen voor het grootste gedeelte tot de Arabische Wereld behoorde. Slecht afgelopen uitstapjes over de Pyreneeën hadden hem duidelijk gemaakt dat dat schiereiland voorlopig nog niet bij Europa kon gerekend worden, terwijl uit zijn contacten met de Kalief van Bagdad, Haroen Al-Poessah, gebleken was dat Turkije voorlopig evenmin bij zijn rijk zou gevoegd worden. Hij hield met die man verder toch zeer hoofse contacten, vooral omdat deze hem bij elke diplomatische missie een aantal afleveringen van de "Vertellingen uit 1001 nacht" bezorgde, en Karel lustte die pittige verhaaltjes wel. Ze werden aan zijn bedstonde in simultaanvertaling voorgelezen door een Arabischkundige klerk, tenzij wanneer ze meegebracht waren door de gezant van Bagdad. In dat geval las deze ze zélf voor, in originele versie, en declameerde de klerk zijn simultaanvertaling daar bovenop. Deze traditie is zowel in Frankrijk als in Duitsland (die toen samen de kern van het Karolingische rijk vormden) bewaard gebleven, en wordt nu vooral bij films toegepast.

De eerste grote actie van de Baskische ETA in de bergpas van Roncevaux, listig toegeschreven aan de Moren.

[bewerken] Tunnel naar Engeland

Er was nóg een groot verschil met het huidige Europa: Karel had nog nooit een voet in Engeland gezet. Hij had wel een klein commando, bestaande uit Roncevauxveteranen (per definitie weinig talrijk) op pad gestuurd om een Engels kasteel te overvallen, te bezetten en te verdedigen. Deze soldaten hielden nieuwsgierige toeristen, oorlogszuchtige Engelsen en Graalzoekende Ronde-Tafelridders op een afstand door hen met een sterk Frans[6] accent uit te schelden en met allerhande vee te gooien, maar van een echte Karolingische inmenging in de Engelse binnenlandse politiek was nog nauwelijks sprake. De laatste poging van Karel, een echte wanhoopsdaad, was het graven van een tunnel onder het Kanaal, naar Engeland. Zijn arbeiders, die vol moed in Calais waren beginnen spitten, waren al een halve mijl onder de Noordzee, toen het nieuws van Karels dood het project een einde toeriep. Napoleon Bonaparte zou als eerste de draad weer opnemen, een millennium later.

[bewerken] Complot

Voor de noodzakelijke onridderlijke ingrepen, zoals het beschaafd verwijderen van zijn hinderlijke troonopeisende broer Karloman, of het provoceren van de ETA[7]om hun daden dan in de schoenen van de Moren te schuiven, liet Karel de even briljante als discrete Marcel Complot begaan. Van hemzelf werden alleen de spectaculaire en verheffende daden opgetekend.

[bewerken] Keizer Karel

Detail uit Karels Tweede Troonrede. Manuscript te bezichtigen in het Stedelijk Museum van Aken.

Op Kerstdag van het jaar 800 bereikte Karel het toppunt van zijn roem: hij werd van koning tot keizer gepromoveerd. Hij werd daarmee de eerste prins in de wereldgeschiedenis die "Keizer Karel" op zijn visitekaartje mocht laten drukken schrijven, een naam die sinsdien altijd goed in de markt gelegen heeft. Ter gelegenheid van de kroning, sprak hij zijn beroemde "Tweede Troonrede" uit, die, in tegenstelling tot zijn "Eerste Troonrede"[8], bewaard is gebleven. Omdat niet iedereen vertrouwd is met het lezen van Middeleeuwse geschriften, wordt hieronder een transcriptie weergegeven.

Wij zijn bijna zestig: nog twee jaar te gaan,
een koning die kan echter niet met pensioen.
Dus worden wij keizer, niet mis ook, als baan:
wat beter betaald om hetzelfde te doen!
De banjo bespelen wij graag, en ook goed:
cultuur mag bij ons niet ontbreken!
Muziek zit ons volk al vanouds in het bloed,
wij zingen zelfs meer dan we spreken!
Terwijl gij dit hoort schrijft een klerk alles op,
dat doet hij met vlijt in zijn zondagse schrift.
"Minuskel", zo heet dat, 't is nieuw, 't is de top:
van dichter tot klerk zit het schrift in de lift!
't Ros Beiaard ontsnapte, het is er vandoor:
wij vinden dat spijtig, het was ons gerief.
Tot Aalst volgden wij hoogstpersoonlijk het spoor,
met ons de gezant van Haroen de Kalief!
Wij zijn nu beland in de negende eeuw,
ons rijk ijvert wed met wat Rome toen was.
Wij vochten voor vreed' als een razende leeuw:
daarbij kwam het persluchtkanon goed van pas!
Het Westen verenigd, of toch zo goed als:
misschien ontbreekt ginder of daar nog een deel.
Wij hebben nu werk: onze banjo staat vals.
Europa ligt klaar: hou het rein, hou het heel!

Uit de tekst, die treffend zijn loopbaan samenvat, kan worden opgemaakt dat Karel zichzelf tijdens de voordracht in zuivere troubadourstijl op zijn favoriete instrument begeleidde.

[bewerken] Dood en begrafenis

De ligging van Karels graf onder zijn kapel in Aken.

Door de gemiddelde levensverwachting van ca. 35 jaar met zijn dik zeventig jaren grandioos uit te dagen, had Karel in heel de toen bekende wereld het statuut van Onsterfelijke gekregen. Men was er vast van overtuigd dat hij eeuwig en drie dagen zou regeren, toen plots...

[bewerken] Ptoïng!

Opeens lag hij daar op de grond, op 31 maart 814, aan de vooravond van zijn 72ste verjaardag. Een reconstructie door het Karolingisch parket wees uit dat de grijsaard, die ijverig aan het oefenen was om de Karolingische versie van "Happy Birthday" onder de knie te krijgen op zijn banjo, in het gezicht getroffen werd door een afknappende G-snaar[9], van het schrikken achterover viel, en met zijn hoofd een authentiek Louis XIV tafeltje raakte. De gebrekkige datering van het tafeltje, alsmede de slordige bepaling van het tijdstip van overlijden[10] maakte de bevindingen van het parket echter ongeloofwaardig, zodat men de pers opzadelde met een verhaaltje over pleuris, een versie die zowat alle geschiedenisboeken overgenomen hebben, op de Engelse na.

[bewerken] Graafwerk

Karel had testamentair bepaald dat hij onder zijn kapel, die zijn geboorteplaats aangaf, wou begraven worden. Echter, met zijn lichaamsomvang was zulks geen sinecure. Omdat er geen enkele betrouwbare geschreven getuigenis van de begrafenis overgebleven is, wordt door veel historici zelfs aangenomen dat de huidige kapel niet de oorspronkelijke kapel is, maar dat ze bovenop het graf van Karel gebouwd werd. Met andere woorden: men zou zijn originele kapel hebben afgebroken om hem te kunnen begraven! Recent onderzoek door Professor W. Druyff wijst echter in een heel andere richting: de werktuigen die hij in de omgeving van de kapel opgroef toen hij aan de kapelaan van de kapel wou tonen dat diens spittechniek nergens naar leek, en dat hij zo nooit behoorlijke piepers zou kunnen telen, zijn stuk voor stuk van hetzelfde type als dewelke gevonden waren in Calais (Frankrijk) bij het aanvatten van de graafwerken voor de XXste-eeuwse versie van de Kanaaltunnel. Zuivere voorbeelden van vergevorderde tunnelgraaftechniek, zonder twijfel toegepast om zijn lichaam onder de kapel te krijgen zonder deze te beschadigen.

[bewerken] Positie

Eveneens op Karels aanvraag, werd hij begraven met zijn favoriete instrument, en in zijn favoriete speelhouding. De bijgelovige Karolingers, die ervan overtuigd waren dat Karel ook ná zijn dood nog regelmatig banjo zou spelen, zorgden ervoor dat het kopstuk van de reusachtige banjo onder een kleine zijkapel, de zogenaamde "Hongaarse Kapel" kwam te liggen, zodat een aangestelde regelmatig de snaren kon stemmen. Karels hypothetisch banjospel (noch Deutsche Grammophon noch His Master's Voice hebben er ooit opnamen van gemaakt) zou al luguber genoeg geweest zijn zónder de huilende klanken van een ontstemde banjo. De ligging van het lichaam verraadt tevens dat Karel linkshandig was, of op z'n minst linkshandig banjo speelde. Het respecteren van zijn typische speelhouding in een tijd waarin linkshandigheid des duivels was, getuigt van de eerbied die men voor Karel had.

[bewerken] Neptombe

Van een gelijkaardige eerbied getuigt de aanwezigheid van een relatief kleine sarcofaag bovenop het graf. Immers, uit postuum respect voor Karels frustraties omtrent zijn uitzonderlijke grootte, werd op de vloer van de kapel, ter hoogte van zijn hart, een kunstwerkje geplaatst waarvan de gemiddelde bezoeker dient te denken dat het Karels laatste rustplaats is.

[bewerken] Nobelprijs

Karel werd voor zijn inspanningen tot driemaal toe postuum beloond met een Nobelprijs, een waar record! Hij kreeg in

  • 1940 de Postume Nobelprijs voor Literatuur, wegens zijn bijdrage aan zowel het schrift als aan de ontwikkeling van het fictieproza;
  • 1941 de Postume Nobelprijs voor de Vrede, omwille van zijn eenmaking van Europa met een (voor die tijd) minimale toevlucht tot bloedvergieten;
  • 1942 de Postume Nobelprijs voor Economie, ter ere van het op punt stellen van het drieslagstelsel en het in stand houden van een uitgekiende balans tussen landbouw en industrie.

De prijs voor Economie was meer een testballonnetje, en pas sinds 1969 wordt deze prijs regelmatig toegekend. Aangezien de wereld in oorlog was, ging de toekenning aan ieders aandacht voorbij. Het was de goedkoopste prijsuitreiking ooit, omdat geen enkel lid van een Europees koningshuis of prinsendynastie afdoende kon aantonen in rechte lijn van Karel af te stammen, en de prijs dus in de kluis bleef. In de jaren tachtig begonnen de eerste personen van koninklijken en prinselijken bloede echter, met hun DNA-stalen in een Tupperware kommetje, de kapelaan van Karels kapel in Aken te belegeren, en hem aan te porren om stalen van Karels skelet te nemen. De man trok echter dapper de wacht op bij Karels graf, en liet niemand toe. Hij staat er nóg. De kapelaan. De kapel ook, trouwens.

Potatohead aqua.png
Aan de schandpaal genageld!
Vastgenagelde versie:
29 augustus 2011
Dit artikel is een verschrikking! Daarom is het vastgenageld aan de schandpaal zodat iedereen er rotte groenten tegenaan kan gooien.


[bewerken] Notenbalk

  1. Kort na de geboorte werd de relatie officieel, want de zaak moest blijven draaien, en Pepijn was tenslotte toch koning, en de koning heeft het toch voor het zeggen? Zijn vader had het immers nooit verder gebracht dan President van de Voorlopige Regering...
  2. De Akenaars, die sinds mensenheugenis aan een licht spraakgebrek lijden, spreken de naam van hun stad uit als "Aachen", waarbij zij omstandig op de grond spuwen. Menig Akens burgervader heeft al getracht om hiertegen op te treden, doch tevergeefs.
  3. Deze dolle avonturen staan opgetekend in het epos "De Vier Heemskinderen", een werk dat illustreert dat de verspreidng van de Minuskel niet meteen een Blitzkrieg was: slordige klerken kopieerden "Aymon" als "Heem", en "Bayard" als "Beiaard".
  4. Uitsluitend wanneer men vier ruiters vindt die broers zijn van elkaar, en waarvan de jongste maximaal vier jaar jonger is dan de oudste, zoals ook bij de zonen van Aymon het geval was, want "Traditie mot er zijn".
  5. De eerste boernoes met bretels werd al in 711 ontworpen door de kleermaker Ibn Al Laddin, om er de troepen mee uit te rusten die Spanje zouden binnenvallen. Zijn zoon, Al Laddin Jr., zou later nog een belangrijke rol spelen in de Vertellingen van 1001 nacht.
  6. Een zeer rudimentair Frans, waar nog veel Latijn en Frankisch in zat. De Académie Française was nog veraf.
  7. Deze Baskische onafhankelijkheidsbeweging ging spectaculair van start met de afslachting van de tros van Karels uit Spanje terugkerend leger in 778. Dit was het begin van een eindeloze reeks terreuraanslagen.
  8. Ter gelegenheid van zijn kroning tot koning, logisch toch?
  9. Snaarinstrumentenexperts, door jaloerse alledaagsedingenexperts wel eens "plukvogels" genoemd, beweren dat een afknappende snaar niet "Ptoïng!", maar "Paf!" of "Sjlak!" doet, afhankelijk van de dikte en spanning van de snaar. Toen de Engelsen via hun Akense spion lucht kregen van het voorval, doopten zij het meteen "The G-String Incident". Ze lachen er ginds nu nóg om. Engelse humor: ondefinieerbaar!
  10. Eén der speurders had het lichaam gemeten, en een collega had de 18.30 geïnterpreteerd als 18u.30, terwijl Karel op dat ogenblik nog een mis aan het bijwonen was. De klerk die de overlijdensakte moest opstellen zette het getal weer in de juiste context, maar nu nóg wordt het verkeerd geïnterpreteerd.
Gezichtshaar voor den Triomf.jpg "Hoezee, dit is een Middeleeuw!"

Altria Pendragon - Astrologie - Augustijnen - Jheronimus Bosch - Carnaval - Clovis - Complot - Draken - Jan van Eyck - El Cid - Filips de Schurk - Filips de Viezerik - Kaas - Karel de Grote - Lennart Lammers I - Mohammed - Monarchen uit de Monarchenfamilie der Hamburgers die niet belangrijk genoeg zijn om een eigen artikel te hebben - Sir Lancelot - Snorri Sturluson - Tempeliers

Gebruiker
Naamruimtes

Varianten
Handelingen
Navigatie
Informatie
Projecten
Hulpmiddelen
Delen
In andere talen