Elvis Presley

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
Homer-as-elvis.jpg
Elvis has left the building.
~ Kapitein Paradox tegen Kapitein Onduidelijk over Kapitein Oxymoron.

Elvis Akbar Presley (1937, Neverland - 1977, Nowhereland) was de uitvoerend muzikant met het kortste curriculum[1] uit de geschiedenis van de mensheid. Ziehier de volledige tekst:

Elvis Presley werd geboren in 1937 te Neverland,
probeerde als zanger gedurende een kleine kwarteeuw aan de bak te komen,
en scoorde één hit met "My Way", één dag voor zijn dood in 1977 te Nowhereland.

Inhoud

[bewerken] Jeugd

1956: Willie Mae "Big Mama" Thornton op weg naar het podium, waar hij de massa zal vervoeren met "Hound Dog". Het had een Elvis-hit kunnen zijn...

Zijn jeugd was gelijk aan die van elke jeugdige Neverlander... troosteloos. Maar in tegenstelling tot zijn leeftijdsgenootjes huilde hij zich niet in slaap: hij zong. Op zijn 17de werd hij daarbij betrapt door zijn stiefmoeder, die hem meteen inschreef voor een talentenjacht. Toen zij hem daarvan op de hoogte bracht, antwoordde hij: "That's all right, mama!", wat haar meteen inspireerde tot het schrijven en componeren van zijn deelnemend liedje.

[bewerken] Pogingen

In 1954 won Elvis inderdaad met "That's All Right, Mama!" de talentenjacht, maar geen internationale roem: daarmee ging één van de juryleden, een zekere Arthur "Big Boy" Crudup aan de haal. Het liedje zou de aanzet vormen van een lange reeks mislukte graaien naar de roem, en hem een blijvende reputatie van coverartiest bezorgen.

[bewerken] 1955-1964

1961: Een 73-jarige Maurice Chevalier wordt klaargestoomd voor de persvoorstelling van zijn nieuwe single "Surrender". Het had een Elvis-hit kunnen zijn...

Tijdens het daaropvolgende decennium liep hij alle talentenjachten en platenbazen plat, met telkens hetzelfde scenario: hij zong een liedje, een jurylid of platenbons ging ermee aan de haal, en Elvis werkte een jaar lang om zijn depressie te overwinnen en een nieuw liedje te vinden. Zo raakte hij achtereenvolgens de volgende hits kwijt:

Jaar Titel Hit voor Opmerkingen
1955 I'm Left, You're Right, She's Gone Stan Kesler & Bill Taylor Elvis had veel inspraak in de teksten van zijn liedjes, zoals blijkt uit de titel van dit nummer. Het alludeert, althans volgens Elvis-specialisten, op het met de noorderzon verdwijnen van zijn "Mama". Het liedje, natuurlijk.
1956 Hound Dog Willie Mae "Big Mama" Thornton Zingende honden zijn zeldzaam, en zingende honden die een liedje over een hond zingen nog zeldzamer. Willie Mae "Big Mama" Thornton, de hond die in het Guinness Book of Records staat als "zingende hond met de langste naam", was nochtans niet aan zijn proefstuk: in 1952 pikte hij met "How Much Is That Doggie in the Window?" een hit weg vanonder de zangerige neus van Patty Page. Insiders vermoeden dat Elvis met de titel van het liedje uithaalde naar de zangers die zijn vorige bijna-hit te gelde maakten. Andere insiders beweren dan weer dat het in dat geval "Hound Dogs" had moeten zijn.
1957 Jailhouse Rock Jerry Lee Lewis In dit liedje meende Elvis te beschrijven wat hij de "dief" van zijn vorige poging toewenste, maar de virtuoze en enigszins ironische uitvoering van Jerry Lee Lewis gaf het een geheel ander karakter, en deze interpretatie is tot op de dag van heden de enige die in het geheugen van het publiek is blijven hangen.
1958 One Night Fats Domino De droom over wat Elvis ooit, tijdens een onweersnacht, zou doen met een zekere zanger die hem een hit afgesnoept had, werd op magistrale wijze vertolkt door Fats, die zo er één van zijn grootste successen ooit van maakte.
1959 A Big Hunk o' Love The Presidents Ofschoon oorspronkelijk bedoeld als sarcastische uithaal naar de zwaarlijvigheid van Fats Domino, haalden The Presidents met dit liedje zowaar een gouden plaat binnen, wat Elvis' depressie nog verzwaarde. Dat was duidelijk merkbaar aan de titel van zijn volgende liedje, een jaar later.
1960 It's Now or Never Tony Martin Het leek wel "Never" te zijn voor de arme Elvis, die Tony Martin met het voor hém bedoelde succes zag gaan lopen. De man ging nog verder: toen de hit begon te zakken in de hitlijsten, nam hij het liedje nóg eens op, maar met een nieuwe tekst. Als "There's No Tomorrow" kochten de fans, die duidelijk een goudvissengeheugen hadden, het ding weer de hitlijsten in. Nu begon Elvis stilaan aan opgeven te denken, zoals de titel van zijn volgende poging duidelijk aangaf.
1961 Surrender Maurice Chevalier De come-back van Mauriiice! Deze nieuwe tekst op het aloude "Return to Sorrento", dat er al een was op het nog aloudere "Torna a Surriento" bleek perfect uitspreekbaar voor de Fransman-met-pensioen, en hij legde er alle bejaardenfuiven mee plat.
1962 Return to Sender The Presidents Het publiek wilde maar niet begrijpen wat er gaande was: terwijl Elvis met een nieuwe vondst artiesten als Chevalier naar hun land van herkomst wilde terugsturen, zodat ze hém niet meer konden voor de voeten lopen, zongen The Presidents er zich geen gouden, maar een platina plaat mee! Daar was volgens Elvis hekserij mee gemoeid, zoals uit de titel van zijn volgende initiatief zou duidelijk worden.
1963 Witchcraft Frank Sinatra Het was zeker en vast hekserij die een uitgetelde zanger als Sinatra weer op het voorplan bracht, al beweren milieukenners dat het de mafia was die daarvoor verantwoordelijk was.
1964 Suspicion Terry Stafford De verdenking van mafiabanden, die op Sinatra begon te rusten, was ook koren op de molen van Elvis, die er niet voor terugschrok om het gegeven te verwerken in nog maar eens een liedje. Tevergeefs: niet alleen kon er niets bewezen worden, bovendien ging de tot dan toe totaal onbekende Terry Stafford aan de haal met het succes. Elvis ging de religieuze toer op.

[bewerken] 1965-1974

1962: The Presidents halen platina met "Return to Sender". Het had een Elvis-hit kunnen zijn...

Het tweede decennium was niet anders dan het eerste: alleen de titels veranderden. Maar Elvis gaf niet op: ooit zou hij zijn eigen hit hebben!

Jaar Titel Hit voor Opmerkingen
1965 Crying in the Chapel The Orioles Elvis droevig gebed legde hem de windeieren die hij aan een bende jonge snotneuzen als The Orioles had toegewenst. Want zij zongen er zich de geschiedenis mee in. Nu werd Elvis zó achterdochtig, dat hij in elke zanger met een onsje talent zijn volgende hitdief zag. Een raadpleging van Jomanda leverde hem de naam op van zijn volgende concurrent, die hij in zijn volgende liedjestekst op slinkse wijze met een vorige mededinger verbond, in de (ijdele) hoop ze allebei voor mafiabanden achter de tralies te krijgen.
1966 Frankie and Johnny Johnny Cash Johnny zag brood in het half aan hem gewijde liedje, en kreeg dat brood ook op de plank. Tot grote wanhoop van Elvis, die compleet door het lint ging en een doldwaze tekst schreef over een fictief beest in minimale klederdracht. Hij vond zelfs een componist bereid om er een een even doldwaas huppelmelodietje onder te zetten.
1967 Muppet in a String Sandy Shaw Sandy trok met dit huppelmelodietje naar het Eurovisiesongfestival, waar zij het in duetvorm met haar toenmalige partner Kermit T. Frog vertolkte. Het werd een wereldhit, en niemand van de kijkers vergat ooit de ophefmakende aanblik van de schaars geklede duettisten. Elvis' oorspronkelijke creatie was sneller vergeten...
1968 You'll Never Walk Alone Louis Armstrong Met een hoopvolle titel en een even hoopvolle inhoud trachtte Elvis zichzelf weer moed in te spreken, maar toen Louis Armstrong, een diehard Liverpoolsupporter sinds hij de Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band-LP gekocht had, dit zong tijdens de legendarische match van Liverpool tegen Chelsea, werd het meteen, in zijn versie, geadopteerd als clublied. En niemand die nog weet had van Elvis' versie...
1969 In the Ghetto Will Tura Elvis begon zich langzaamaan omringd te voelen door een geheime samenzwering, en vergeleek zich zowaar met de decennia eerder in getto's opgesloten Joden. Het mocht niet baten: met deze sombere tekst startte de sindsdien beroemde Vlaamse zanger Will Tura zijn lange carrière, al verkiezen sommige fans de B-zijde, "Eenzaam zonder jou". Elvis trok zich terug in een klooster in Kentucky, om zich daar te gaan bezinnen over zijn toekomst. Insiders (zij weer!) beweren stellig dat het een kippenboerderij was.
1970 Kentucky Rain Eddie Rabbitt Niemand zou ooit van de in Kentucky opgegroeide Eddir Rabbitt gehoord hebben, ware het niet omwille van zijn pakkende interpretatie van het liedje dat hij een hem onbekende jongeman had horen zingen in een lokaal klooster. Insiders Kenners beweren bij hoog en bij laag dat het een kippenboerderij was. Rabbitts versie verving zelf de originele staatshymne "My Old Kentucky Home".
1971 I'm Leavin' Homer Simpson Een tweede signaal dat Elvis aan opgeven dacht, na "Surrender"". Tot overmaat van ramp werd het uitgerekend een succes voor Homer Simpson. Zijn enige, weliswaar. Hij ging zo beroerd met zijn (kortstondige) beroemdheid om, dat hij zijn familie in de goot bracht, en genoegen moest nemen met een bijzonder gevaarlijk en onderbetaald baantje in een kerncentrale. Deze ondergang werd later verfilmd in de vorm van een tekenfilmserie.
1972 Always on My Mind Brenda Lee De naar Elvis' inzichten beroerde vertolking van zijn geesteskind zou hem altijd bijblijven, en dat drukte hij dan ook uit in de tekst van "Always on My Mind". Het was echter Brenda Lee die met de eer ging strijken, na luttele aanpassingen van de tekst. In haar versie, die nu nog steeds veel op de radio te horen is, hoort men dus geen verwijzingen naar Homer Simpson.
1973 Steamroller Blues James Taylor In dit liedje geeft Elvis weer hoe platgewalst hij zich voelt na zijn recentste mislukking. Maar hij was gedoemd om ook déze knaller uit zijn handen te zien glippen. Voor de derde keer ging hij zijn heil in religie zoeken, en zette zijn dromen over zijn Beloofde Land op rijm en papier.
1974 Promised Land Chuck Berry Misschien was het de huidskleur die het hem deed, maar de tekst scheen beter te passen bij iemand als Chuck Berry, die het liedje overtuigend tot zijn nummer maakte, en dat is het inderdaad ook altijd gebleven.

[bewerken] 1975-1977

1965: The Orioles brengen hun succesnummer "Crying in the Chapel". Het had een Elvis-hit kunnen zijn...

De laatste jaren, en de HIT!

Jaar Titel Hit voor Opmerkingen
1975 My Boy Claude François Men kan zich moeiteloos voorstellen hoe een uitgeputte Elvis zichzelf, beschouwend voor de spiegel staand, begon toe te spreken met de woorden "My boy...". Hij kon het zich niet laten, en maakte ook hiervan een liedje. Ondanks zijn uitspraak van "My Boy" als "mi bwa", was het de Fransman (weer een!) Claude François die hiermee zeer hoog scoorde, aldus zijn rijk palmares nogmaals uitbreidend.
1976 Moody Blue Chuck Norris Een titel als deze zegt genoeg over de geestestoestand waarin Elvis zich bevond, en dat verbeterde niet toen Chuck Norris er een poging als zanger mee deed. Het zou een succesvolle, maar eenmalige poging zijn. Hij ging zo beroerd met zijn (kortstondige) beroemdheid om, dat hij zijn familie in de goot bracht, en genoegen moest nemen met een bijzonder gevaarlijk en onderbetaald baantje... oh nee, dat was Homer Simpson. In ieder geval was zijn ondergang gewelddadig, en zo ook de films die deze gewelddadige ondergang als onderwerp hadden.
1977 My Way Elvis Presley Ten einde raad schreef Elvis zijn testament. Om duidelijk te maken dat hij zijn concurrenten vergaf, gaf hij aan Claude François de opdracht om dit testament op muziek te zetten. Van zijn laatste spaarcenten bekostigde Elvis een opname van het nummer, en beroofde zichzelf vervolgens van het leven. Dat weerhield hem ervan om de entree van het liedje in de hitlijsten mee te maken.

[bewerken] Epiloog

Nadat er eerst niemand bereid werd gevonden om de overleden zanger te vervangen bij live-uitvoeringen van het liedje, schreef de componist er een Franse tekst op, "Comme d'habitude", en voerde het liedje zo uit. Pas een jaar later durfde een andere Elvis-concurrent, Frank Sinatra, de oorspronkelijke Engelstalige versie uitvoeren. Zo raakte Elvis postuum ook dit liedje kwijt, aangezien het uiteindelijk definitief met Sinatra zou verbonden worden.

[bewerken] Presleyprijs

1969: Will Tura scoort voor een bomvolle zaal met "In the Ghetto". Het had een Elvis-hit kunnen zijn...

In 2002 werd, ter gelegenheid van de 25ste herdenking van zijn overlijden, door zijn drie fans de Presleyprijs aan de pers voorgesteld. Deze prijs wordt sindsdien jaarlijks toegekend aan de uitvoerend muzikant met het kortste curriculum.

[bewerken] Criteria

  • Om voor nominatie in aanmerking te komen dienen de kandidaten voor de Presleyprijs te beschikken over een naamkaartje waarop hun muzikale bedrijvigheid aangegeven is. Dit naamkaartje moet minstens een jaar vóór de nominatie gevalideerd zijn door de dienst "Burgerlijke Stand" van hun woonplaats. Muzikanten die als componist of arrangeur actief zijn, maar niets uitvoeren op een podium, komen niet in aanmerking. Artiesten die vanalles doen op een podium, maar geen muziek maken, evenmin. Het gaat hier uitsluitend om artiesten wiens activiteiten kunnen omgezet worden in een commercialiseerbare geluidsopname.
  • Jaarlijks, op 16 augustus, worden des voormiddags de nominaties beoordeeld. De artiest bij wie het aantal concerten en in de handel gebrachte titels gedeeld door het aantal jaren artistieke bedrijvigheid het kleinst is, krijgt de Presleyprijs. Een top-tiennotatie in een nationale hitlijst telt dubbel, vermeerderd met het aantal weken van de notatie, en een nummer-éénnotatie telt drievoudig.
  • Het winnen van de prijs sluit nieuwe deelnames niet uit, maar telt wel vijfvoudig in het curriculum.

[bewerken] Beroemde winnaars

Een beroemde winnaar van een wedstrijd om het kortste curriculum? Inderdaad, dit verschijnsel is niet zo tegenstrijdig als het lijkt: het is nauw verwant met het in Vlaanderen immens populaire BV-principe: de "Bekende Vlaming". Dit principe wekt de afgunst van alle andere landen, omdat het niet alleen totaal oninteressante en onkundige mensen de nodige media-aandacht geeft om alleen al daardoor veelgevraagde en besproken figuren te zijn, hen aldus de kans gevend om zuiver daarmee een goedgesmeerde boterham te verdienen: het laat ook getalenteerde maar uit de markt liggende artiesten toe om actief te blijven. De Presleyprijs heeft maar één keer dit effect gehad: de allereerste keer, in 2002. Het lanceerde de wanhopig om contracten bedelende zanger Koen Crucke, die sindsdien niet meer uit het BV-circuit weg te denken is, maar zijn opvolgers bleven in de kou staan.


Potatohead aqua.png
Aan de schandpaal genageld!
Vastgenagelde versie:
29 mei 2009
Dit artikel is een verschrikking! Daarom is het vastgenageld aan de schandpaal zodat iedereen er rotte groenten tegenaan kan gooien.


[bewerken] Notenbalk

  1. De laureaten van de Presleyprijs niet meegerekend, maar alles op z'n tijd!
Gebruiker
Naamruimtes

Varianten
Handelingen
Navigatie
Informatie
Projecten
Hulpmiddelen
Delen
In andere talen