Benito Mussolini

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
MusFam.JPG
Hoor 'k een naam als "Mussolini", denk ik fluks aan een bikini.
~ Een ouder wordende Drs. P over Musti.

Benito Mussolini (Napoli, 29 juli 1883 - Portici, 28 april 1945) , "Musti" voor de vrienden, was een vredelievend en dromerig Italiaans politicus, wiens naïviteit hem uiteindelijk duur te staan kwam. Zijn politiek ideaal, een Italiaanse republiek die de glorie van het oude Romeinse Rijk zou combineren met het democratische gedachtegoed van de Verlichting, ging in de rook en de vlammen van de Tweede Wereldoorlog op.

Inhoud

[bewerken] Musti in z'n jonge jaren (1883-1918)

Zoals de meeste historische personages, enige notoire uitzonderingen zoals Koningin Fabiola, La Esterella en Eddy Wally niet te na gesproken, heeft Mussolini óók zijn zogenaamde "jonge jaren" gekend.

[bewerken] Geboorte

Het enige document uit Mussolini's eerste levensjaren: zijn tut.

Mussolini's geboorte, op 29 juli 1883, bracht weinig golven teweeg, omdat ze in de schaduw stond van die van illustere figuren als Koning Faisal I van Irak, Douglas Fairbanks, John Maynard Keynes, Franz Kafka, Max Fleischer, Angela Hitler, Fred Quimby en Coco Chanel. Er werd zelfs niemand bereid gevonden om, bij gebrek aan ronkende krantenartikelen, aan de baby toebehorende voorwerpen te gaan verzamelen. Uit die periode is dan ook alleen Musti's fopspeen bewaard gebleven.

[bewerken] Prille jeugd

Musti haalde voor het eerst de voorpagina van de lokale pers, toen hij op vierjarige leeftijd van een muurtje op zijn hoofd viel, en gedurende twee weken dacht dat hij Julius Caesar was. Dit zou niet zo verwonderlijk zijn, indien zijn familie niet pertinent wist dat niemand hem ooit over Caesar had verteld, en indien hij, zonder te kunnen lezen of schrijven, niet uren aan een stuk diens redevoeringen op het marktplein stond te declameren. En in de originele versie dan nog wel! Twee weken later viel hij van datzelfde muurtje nóg eens op zijn hoofd, en was hij op slag weer normaal. Wel, toch zoals voorheen. Hij herinnerde zich niets van het voorval, en scheen aan de dubbele valpartij niets overgehouden te hebben. Of toch?

[bewerken] Jeugd zonder meer

Mussolini bleek zich te ontwikkelen tot een dagdromer van het zuiverste water, en een uiterst trage schrijver. Hoewel hij absoluut niet dom was, kostte het hem tot tienmaal zoveel tijd om hetzelfde neer te pennen als zijn leeftijdsgenootjes. Bovendien bleek deze afwijking eerder erger dan beter te worden. Dat ergerde zijn omgeving des te meer, omdat hij dolgraag schriftelijk verslag gaf van de gebeurtenissen rondom hem. "Het was een zielig zicht," zo getuigde één zijner onderwijzers later, "die jonge, hardwerkende kerel met zijn tong uit zijn mond hardnekkig te zien worstelen tegen pen en papier, elke letter kervend, elke komma krassend, elk punt hakkend. Hij werkte een hele dag aan één klein paragraafje, en was daar doodop van." Zelfs in die Internetloze tijden kon hij een carrière in de journalistiek wel vergeten, hoe graag hij zich daarin ook had geuit. Vooral de politieke journalistiek interesseerde hem mateloos, wellicht een nevenwerking van een ander gevolg van zijn dubbele val destijds: een ogenschijnlijk onoverbrugbare dubbele interesse voor het oud-Romeinse imperium en de democratische ideeën van de Verlichting.

[bewerken] Rijpere jeugd

De immer jeugdige en intussen in de keuken van een spaghettirestaurant werkzame Musti was de dertig al gepasseerd toen hij in 1914 door de Italiaanse koning vriendelijk doch dringend verzocht werd deel te nemen aan de Eerste Wereldoorlog. Zijn kristalheldere en messcherpe opmerking dat "Sire Il Re toch niet kon weten dat het om een Wereldoorlog ging, laat staan dat er bovendien nog andere zouden volgen?" werd achteloos onder tafel geveegd, en Benito bond gedurende vier jaar dapper de strijd aan met de kakkerlakken, ratten en hongerige soldaten die zijn veldkeuken belegerden. Kort vóór de wapenstilstand moest hij gehospitaliseerd worden omdat hij zo onvoorzichtig geweest was om als eerste te proeven van een nieuw recept voor béarnaisesaus. Dit recept was hem bezorgd door een Britse piloot, die het ooit overgeschreven had van een in 1917 gesneuvelde landgenoot, ene Private S. Baldrick. Zodoende moest hij de festiviteiten rond de wapenstilstand missen, maar die schade trachtte hij een jaar later met ongehoorde volharding in te halen.

"Musti's eerste toespraak" (2 april 1919), het fresco dat nog altijd pronkt in de eetkamer van Bernardo Mussolini, de halfachterkleinneef van Benito.

[bewerken] Musti in de politiek (1919-1945)

"Musti wacht op de trein", de legendarische foto die het begin van Mussolini's politieke carrière zo treffend illustreert.

Tot vóór de oorlog waren Musti's politieke idealen altijd blijven sluimeren onder zijn moeizame schrijfpogingen, maar na de gruwelen die hij in zijn veldkeuken had meegemaakt, vond hij dat het welletjes geweest was. Italië moest en zou een andere richting uitgaan.

[bewerken] Eerste successen

Zoals al eerder vermeld, moest Musti de feestvreugde van 11 november 1918 via krantenverslagen volgen. Maar een jaar later maakte hij handig gebruik van het eerste Bal der Oudstrijders[1] in Rome om de menigte toe te spreken en hen te overtuigen van zijn politieke idealen. Hij had een heel jaar aan de redevoering geschreven, maar op de grote dag bleken de omstandigheden tegen te werken. De trein van Napoli naar Rome had nog meer vertraging dan anders, en ter plaatse bleek de belangstelling gering. Onder het kleine ter plaatse ontstane groepje volgelingen bevond zich een persoon die vond dat er méér uit Mussolini te halen viel, mits hem goed te coachen. Deze persoon was niemand anders dan Benzino Napaloni.

[bewerken] Benzino Napaloni

Napaloni's handigheid komt in dit filmpje goed naar voor.

Benzino Napaloni bood aan om voortaan Mussoloni's toespraken te schrijven, en zijn imago wat "harder" te maken. Ontgoocheld door zijn matige prestatie op het Bal der Oudstrijders, stemde Musti schoorvoetend toe, en tekende aldus zijn doodvonnis. Eerst bracht Napaloni hem ertoe om de Italiaanse Fascistische Partij op te richten, zogezegd verwijzend naar het attribuut dat van oudsher geassocieerd werd met oud-Romeinse politici, en toen Mussolini eenmaal een zitje had gekregen in het Parlement, begon Napaloni hem geleidelijk aan vaker en vaker te vervangen bij officiële aangelegenheden. Daar introduceerde hij de handenzwaaiende retoriek die nu nog altijd geassocieerd wordt met Mussolini. Deze bracht echter alsmaar meer tijd door in afzondering, omdat Napaloni hem ervan had weten te overtuigen dat hij in alle rust moest kunnen verderschrijven aan de definnitieve versie van de Romeins-Verlichte ideologie die hem, beloofd, vast en zeker, zonder twijfel, ooit beroemder en geëerder zou maken dan Julius Caesar zelve. Dit laatste argument deed het hem elke keer, meer dan twintig jaar lang. Napaloni droeg er zorg voor om Musti regelmatig des nachts naar een ander rustig en afgelegen oord, meestal een klooster, te transporteren. Hij deed dit zó gewiekst, dat Musti zelfs nooit gemerkt heeft dat de Italiaanse koning destijds goed gezien had toen hij de oorlog van 1914 de "Eerste" noemde.
Het geval Mussolini-Napaloni was niet uniek in het Europa van toen: in Duitsland werd een vredelievende, sociaal en egalitair voelende politicus, Adolf Hitler, op een gelijkaardige manier in de luren gelegd door zijn alter ego Adenoid Hynkel, die hem de geschiedenis liet ingaan als een bloeddorstig en meedogenloos dictator.

Benzino Napaloni, de man die Mussolini liet doorgaan voor een megalomaan dictator.
Adenoid Hynkel, die voor Hitler was wat Napaloni voor Mussolini was: een enkele rit gewelddadige dood.

[bewerken] Musti's droevig einde (1945-1945)

Toen Napaloni's desastreuze politiek hem (en dus Mussolini) uiteindelijk immens onpopulair gemaakt had, achtte hij het ogenblik gekomen om Mussolini nog eens een publiek optreden te gunnen. Op 28 april 1945 stond Musti te trappelen van ongeduld: eindelijk zou hij aan zijn landgenoten de idealen, die hij tijdens zijn lange retraite mooi had kunnen uitwerken, kunnen voorlezen, en hen overtuigen van de richting die zij, samen met hem, voortaan zouden uitgaan. Hij geraakte geen paragraaf ver: nauwelijks had hij, na een omslachtige aankondiging door een woordvoerder in dienst van Napaloni, een voet op het balkon van het stadhuis van Portici gezet, of hij werd onthaald op een regel van kogels. Menende dat het om een misverstand ging, bleef hij dapper voortlezen, maar tegen het einde van de eerste paragraaf hing hij al ondersteboven leeg te bloeden op het marktplein, onherkenbaar verminkt. Het verging zijn Duitse collega niet veel beter: die werd boven een houtvuurtje geroosterd door een onhandige kok die hem zodanig liet aanbranden, dat een sluitende identificatie onmogelijk bleek.

[bewerken] Mythes

Aan Mussolini's naam én bijnaam zijn talloze mythes verbonden, die alle gesproten zijn uit het in propaganda uitblinkende brein van Napaloni. De meest bekende, en nog altijd door de Italianen voor authentiek aanziene legende, is die van de op tijd rijdende treinen.

[bewerken] Met de trein zou je er al zijn

Portici, 2 april 1947: de Italiaanse trein die op het juiste uur (maar niet op de juiste dag) binnenkomt, wordt feestelijk ingehaald.

In een groep op een verlate trein wachtende Italianen zul je er altijd minstens één horen verzuchten: "Mussolini liet de treinen op tijd rijden!" Sinds de trein in Italië werd geïntroduceerd in 1839, heeft er maar één keer een op tijd gereden, en dat was op 2 april 1947, toen de stoptrein Napoli-Portici de magische kaap van 24 uur vertraging bereikte. Maar het uur van aankomst (en opvolgend vertrek) was exact, dát wel. Men kwam er pas achter dat de trein een dag te laat was, toen acht uur en drie kwartier later de trein binnenreed die op het gevierde uur had moeten arriveren.

[bewerken] Getekende legende

Kort na de Tweede Wereldoorlog verkreeg de Vlaamse tekenaar Ray Goossens van de erven Mussolini de rechten op de Benito's bijnaam "Musti", mits te beloven dat hij diens karaktertrekken getrouw zou weergeven, en niet, zoals zoveel anderen, in Napaloni's val zou trappen. Dat beloofde Goossens, en goed gedocumenteerd met materiaal dat de familie Mussolini hem ter hand stelde, toog hij aan het werk. Hij vond de figuur schattig genoeg om er het hoofdpersonage van een kinderverhaal van te maken, en omdat kinderen dol zijn op diertjes enerzijds, en de typische opstaande oortjes en karakteristieke snorhaartjes van Mussolini de tekenaar al in de juiste richting duwden, noemde hij Musti een kat. Deze liet hij een massa schattige avonturen beleven, die vanaf 1968 ook verfilmd werden, tot groot jolijt van Mussolini's kleindochter Allessandra, die toen zes jaar oud was, en veel pret beleefde aan de tekenfilmserie. Echter, uiteindelijk trapte ook zij in Napaloni's val, en weigerde te geloven dat die Musti haar grootvader moest voorstellen. Zij verkoos fier te zijn op de fictieve dictator, en in de politiek diens lijn voort te zetten, to groot jolijt van Napaloni.

[bewerken] Napaloni & Hynkel

Zowel Napaloni als Hynkel hielden zich na de Tweede wereldoorlog, en de dood van hun "originelen", lange tijd gedeisd. De eerste die opnieuw boven water kwam was Napaloni, die na een drastische plastisch-chirurgische ingreep in 1956 als zakenman het Italiaanse openbare leven instapte onder de naam Silvio Berlusconi, maar zich vooreerst uit de politiek hield. Pas in 1993 begon hij zich, ondanks zijn hoge leeftijd, met politiek bezig te houden. Hynkel wachtte iets langer om zich weer te roeren: in 1970 sloot hij zich, onder de naam Jörg Haider, aan bij de Oostenrijkse FPÖ, en zette zijn 25 jaar lang onderbroken werk verder. Een auto-ongeval liet eind 2008 definitief het doek zakken over Adenoid Hynkel, hoewel er nog steeds mensen zijn die beweren dat het lijk dat uit de auto werd gehaald niet het zijne was.

"Mussolini's eerste toespraak" (2 april 1919), de in opdracht van Napaloni geretoucheerde versie van het fresco, zoals destijds verschenen in de Italiaanse pers.
Potatohead aqua.png
Aan de schandpaal genageld!
Vastgenagelde versie:
2 maart 2009
Dit artikel is een verschrikking! Daarom is het vastgenageld aan de schandpaal zodat iedereen er rotte groenten tegenaan kan gooien.


[bewerken] Notenbalk

  1. Het eerste in Italië, wel te verstaan. Het eerste Bal der Oudstrijders had immers plaats in Kortrijk, op 11 juli 1303.
Gebruiker
Naamruimtes

Varianten
Handelingen
Navigatie
Informatie
Projecten
Hulpmiddelen
Delen
In andere talen